tag:blogger.com,1999:blog-32037974045219340502011-04-30T02:29:27.376+04:00စီးဆင္းေနေသာ အေတြးစမ်ား...သတိုးရာဇာnoreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-78505900740922225292009-02-08T06:58:00.015+03:002009-02-08T15:22:55.975+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SY7OXOgjefI/AAAAAAAAAIg/TKZzqccrpfg/s1600-h/ForkedRoad.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 218px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SY7OXOgjefI/AAAAAAAAAIg/TKZzqccrpfg/s400/ForkedRoad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300400709888604658" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="text-decoration: underline;"></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="text-decoration: underline;"></span><br /></div><div style="text-align: center;"> <br /><br />ဒီပံုေလးကို Google ကေန သူငယ္ခ်င္း ၀လံုး ရွာေပးထားတာပါ...<br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />အရိပ္မဲ့ လမ္းခြဲ</span><br /><br />ေလွ်ာက္ခဲ့မိတာ<br />မေရရာတဲ့ လမ္းကေလးမွာပါ<br />ဒီ လမ္းကေလးရဲ ့<br />လမ္းေဘး၀ဲယာမွာျဖင့္<br />မပိုင္ပြင့္ေတြက<br />ေလသင့္ရာလည္း ေမႊးလုိ ့<br />ေၾကြလြင့္ရာလည္း ေဖြးလုိ ့<br />အေရးရွိကာမွ ေျပးၾကည့္လုိက္ေတာ့<br />ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေလ....။<br /><br />ကိုယ္ေပးခဲ့တာ အခ်စ္ပါ<br />သူတုန္ ့ျပန္တာ အတၱဆုိေတာ့<br />ကမာၻႀကီး လံုးတယ္ဆုိတာ<br />ေသေကာ ေသခ်ာရဲ ့လားကြယ္...။<br /><br />မစြန္ ့လႊတ္ခ်င္တာနဲ ့<br />ခြင့္လႊတ္ရတာလည္း မ်ားရဲ ့<br />အားငယ္သမွ်<br />နားလည္ရတာလည္း မ်ားခဲ့ရဲ ့...။<br /><br />ခ်စ္သင့္ ခ်စ္ထုိက္တာပယ္<br />ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထုိက္တာကို ဖယ္နဲ ့<br />မလြယ္တဲ့ ပုစာၧကိုေရြး<br />`သံုး´ ျမင္တာေတာင္ `ေလး´ လုိ ့မွတ္<br />ကိုယ့္ႀကိဳးကို ကိုယ္ဆြဲ<br />ရုပ္ေသးတစ္ရုပ္ ျဖစ္မွန္း မသိ<br />ျဖစ္ခဲ့ၿပီ.....။<br />ဟင္<br />ေရွ ့မွာ<br /><span style="font-weight: bold;">ေရွ ့မွာ</span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ေရွ ့မွာ</span></span><br />လမ္းခြဲ<br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ေရွ ့မွာ</span></span> လမ္းခြဲ ရိွေနတာပါလား....။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကဗ်ာေလးေတြ ေရးတုန္း အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက အျဖစ္ေလးေတြ သတိရမိေသးသည္။အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူငယ္ခ်င္း ၆ ေယာက္ရွိခဲ့တယ္...။အကုန္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ရည္စားစာ ကူေရးေပးဖူးတယ္...။အထင္ စမႀကီးလုိက္နဲ ့ေနာ္..အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပခ်င္လြန္းလို ့... :P ။သူငယ္ခ်င္း (၆) ေယာက္မွာ ၃ ေယာက္ေလာက္က သူတုိ ့ႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးေပးလုိက္တဲ့ ရည္းစားစာ နဲ ့ကဗ်ာေလးေတြ ေပးၾကတယ္...။ကၽြန္ေတာ္က ေပ်ာ္သည္ေပါ့...။ အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကူညီခြင့္ ရခဲ့တာဆုိၿပီး....။ သူတုိ ့ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ဆီကေန ျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မ်က္ႏွာေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး အဆင္ေျပလား ဘာလားေပါ့..။ကၽြန္ေတာ္မွာ ေမးလုိက္ရတာအေမာ...။ဆရာသမားေတြက အဲဒီကတည္းက ကဗ်ာ၊ရည္းစားစာမေရးနဲ ့ေတာ့ဆုိၿပီး က်ေနာ္ကို ၀ုိင္း၀န္း ဩဘာေပးၾကတာ...။က်ေနာ္ေရးေပးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာနဲ ့ရည္းစားစာေလးေတြ ေၾကာင့္ပဲ...ဒီေကာင္ေတြ မခ်စ္ရေသးခင္ အသည္းကြဲ သြားၾကတာ...က်ေနာ္က အဲဒီတုန္းကတည္းက ကဗ်ာေရး အရမ္းေတာ္တာ..အဟိ...။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-7850590074092222529?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-41178444071899788352009-02-06T04:24:00.006+03:002009-02-06T04:48:23.287+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYuTrOehdwI/AAAAAAAAAH4/qSLwX6vo0LA/s1600-h/ws_Agitation_1024x768.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 333px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYuTrOehdwI/AAAAAAAAAH4/qSLwX6vo0LA/s400/ws_Agitation_1024x768.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299491757361297154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"> ဟင္းလင္းျပင္</span><br /><br />ငါ့ႏွလံုးသားမွာ အမာရြတ္အျဖစ္ထင္က်န္ေနတဲ့<br />မင္း ပုံရိပ္ေတြ၊<br />အလြမ္းနဲ ့သူ ့အေပါင္းအသင္းမ်ား ေနထုိင္ရာ<br />ငါ့ရင္မွ<br />ဆူညံပူညံလုပ္တတ္တဲ့ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တစ္ခ်ိဳ ့...။<br /><br />အခ်စ္အေၾကာင္း မႊန္ထူၿပီး<br />အျမင္ကတ္ဖို ့ေကာင္းတဲ့<br />ငါ့ ကဗ်ာေတြ...။<br />ဒဏ္ရာနဲ ့ ေန ့ရက္ေတြကို<br />ေပကပ္ကပ္နဲ ့ေနာက္ျပန္သြားဖုိ ့ႀကိဳးစားရင္း<br />ငါ့ အနာဂါတ္ကို တက္နင္းမိတဲ့ ငါေျခေထာက္မ်ား...။<br /><br />ျပန္လည္တမ္းတဖုိ ့မေကာင္းတဲ့<br />မင္နီစြန္းတဲ့<br />ဖ်က္ျပင္မရ<br />ငါ့သမုိင္းစာမ်က္ႏွာမ်ား၊<br />ၿပီးေတာ့...<br />ဒီလူေလာကထဲက ငါ့နာမည္စာရင္း၊<br />အရာအားလံုးကိုမ်ား ေခ်ဖ်က္ခြင့္ရခဲ့ရင္ေလ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-4117844407189978835?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-36323047226630753872009-02-04T01:42:00.011+03:002009-02-04T02:40:44.627+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYjLnf209gI/AAAAAAAAAHo/tG3nlnvRN_M/s1600-h/white-bridal-bouquets.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 238px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYjLnf209gI/AAAAAAAAAHo/tG3nlnvRN_M/s400/white-bridal-bouquets.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298708841028187650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br />ေဩာ္....</span><br /><br />ခ်စ္သူ...<br />မနက္ေစာေစာ<br />မင္းပန္ဆင္ခ်င္မွာပဲ<br />ဆုိတဲ့အေတြးနဲ ့<br />ငါ့လက္ေတြက<br />စံပယ္ရံုေလးေပၚ လက္လွမ္းမိၿပီေလ...<br /><br />ျဖဴလြလြ စံပယ္ပန္းေလးေတြ<br />ႏွင္းေငြ ့ေတြနဲ ့ ရႊဲလုိ ့<br />(ဒါေပမယ့္)<br />ခ်စ္သူ<br />ပန္ေစခ်င္၍<br />ႀကိဳးစားကာ သီကံုး<br />သံုး(၃)ကံုး ေလာက္ေတာင္ ရေနၿပီ...။<br /><br />ထုိအခ်ိန္<br />လမ္းမေပၚ<br />သံစြာစြာ<br />ပန္းသည္မတစ္ေယာက္ရယ္<br />အားမနာတမ္းေအာ္ေနသံက<br />`စံပယ္ပန္း တစ္ဆယ္ဖုိး သံုး(၃)ကံုးတဲ့´<br />ခဏေလးပါပဲ<br />တကယ္......<br />ငါ့၀ိဥာဥ္က ငါ့ခႏၶာကို ႏွဳတ္ဆက္သြားခဲ့တယ္...။<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><div style="text-align: justify;"><br />ဘာမွ ဟုတ္ဘူး...။ေရးစရာ မရွိလို ့ဆားခ်က္လုိက္တယ္ရယ္....။ခင္မင္ရတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို စေနာက္ခ်င္တာရယ္ပါ... :P ။ စံပယ္ပန္းေတြ မရွိလို ့ ပန္းအစံုပဲ တင္ေပးထားတယ္ စိတ္ဆုိးနဲ ့ဗ်...ဟီးဟီး....။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-3632304722663075387?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-22108900548025869332009-02-01T03:26:00.005+03:002009-02-01T04:44:02.549+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYTs77RlwqI/AAAAAAAAAHg/QHE49jiUmA4/s1600-h/lying.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYTs77RlwqI/AAAAAAAAAHg/QHE49jiUmA4/s400/lying.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297619575962452642" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ေနာက္ဆံုးကဗ်ာသံစဥ္</span> <br /> <br />ေကာင္မေလးရယ္... <br />မင္းႏွင့္ ေတြ ့လ်င္ <br />စုိးထိတ္ အစဥ္ <br />ငါဧ။္ ရင္မွာ <br />ေၾကာက္ရြံ ့ေတြေ၀ <br />ႏွလံုး ေၾကြြကာ <br />ခ်စ္ခြင့္ မပန္ <br />ၿမိဳသိပ္ ခ်န္ကာ</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5COwner%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C09%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section</style>ေခါင္းငံု ့လွည့္ျပန္ခဲ့သူပါ...။ <br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />ေဆာင္ေတာ္ အကူး <br />ေတးသံ ျမဴးမွာ <br />တံခါး ၀ွက္ၾကား <br />ဖြဖြ လွမ္းလာ <br />ဆံစ တစ္မွ်င္ <br />မေတြ ့ျမင္ေအာင္ <br />တိမ္းေရွာင္ လို ့ပုန္း <br />ေတးသြား အလြင့္ <br />နားသံ စြင့္</span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5COwner%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C09%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Обычная таблица"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-family:Zawgyi-One;">၍</span><o:p></o:p> <u1:p></u1:p> <br />ႏွစ္ၿခိဳက္ လုိက္ဆုိ <br />မိန္းမပ်ိဳေလးေရ...။ <br /> <br />ငါဧ။္ ရင္တြင္ <br />ကမၼည္းထုိးမည့္ <br />သစၥာ အၾကင္နာ <br />ခ်စ္ အလကၤာကို <br />သင္ မၾကားေသာ္ျငား <br />ေနာက္က် စကား <br />ငါ့အမွားထား၍ <br />လြင့္ေၾကြ မ်က္ရည္ <br />ႏႈတ္ဆိတ္ ဖယ္ကာ <br />တိတ္တဆိတ္ နားေထာင္ေပးခဲ့ပါ...။ <br /> <br />`ငါ မင္းကို တကယ္ ျမတ္ျမတ္ႏူိးႏူိး ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ မိန္းကေလးရယ္...´ <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဒီကဗ်ာေလးကို `ရြံ ့´ ဆုိတဲ့ ျမန္မာဗီြဒီယုိ ဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ၿပီး ေၾကြကြဲ ဖြဲ ့ဆုိထားျခင္းပါ....။ဇာတ္လမ္းေလး ဆုိေပမယ့္ အျပင္မွာတကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလိုပါဘဲ...။ေကာင္မေလး အသက္ရွင္လ်က္ ရွိစဥ္တုန္းက ခ်စ္ခြင့္ မပန္၊ စုိးထိတ္ခဲ့ကာ သရဲ ေဘာေၾကာင္ခဲ့တဲ့... ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ ့အျဖစ္ပ်က္ေလးပါ...။ေကာင္မေလး အသက္ရွင္လ်က္ မရွိေတာ့မွ သူတကယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏူိးခဲ့ေၾကာင္း ေျပာဆုိေနလုိ ့ဘာထူးမွာလဲ ဗ်ာ...။ေယာက္်ားေလးေတြအေနနဲ ့ မိမိတကယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏူိးေသာ ခ်စ္သူအေပၚ ဖြင့္ဟ ေျပာဆုိလိုက္ဖုိ ့၀န္မေလးလုိက္ပါနဲ ့...။ ခ်စ္ခြင့္ ေပးတာ မေပးတာ သင္ခ်စ္သူဆံုးျဖတ္ခ်က္အပိုင္းပါ...။သင္သာ ဖြင့္ေျပာလိုက္ဖုိ ့အားအင္ေတြ ေမြးလုိက္ပါ...။ေနာင္တာ ဆုိတာ ေနာင္မွ ရသလို ေနာင္တေတြ တစ္သီႀကီးနဲ ့ တိတ္တဆိတ္ ေထြးပိုက္မထားခ်င္ပါနဲ ့...။သင္ခ်စ္ေသာ သင္ဧ။္ ခ်စ္သူကို သင္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ဒီဘ၀မွာ သူသိခဲ့ပါေစ.....။ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ...။ <br /> <br />လာေရာက္လည္ပတ္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း၊ညီအစ္ကို၊ေမာင္ႏွမမ်ားအား အစဥ္ေလးစားလ်က္ <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2210890054802586933?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-63956319944228066472009-01-31T05:25:00.010+03:002009-01-31T06:02:45.245+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYO9Ih2YsqI/AAAAAAAAAG4/Qcbc8Y8lVZ0/s1600-h/Wall-E-EVE-1640.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SYO9Ih2YsqI/AAAAAAAAAG4/Qcbc8Y8lVZ0/s400/Wall-E-EVE-1640.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297285540940919458" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">WALL_E AND EVE<br /><br />သူတုိ ့ေလးေတြေတာင္ခ်စ္တတ္ၾကေသးတာပဲ...သူမကေရာ ဘယ္အၿငိဳးေၾကာင့္ ငါ အေပၚ ရက္စက္ခဲ့ပါလိမ့္ကြယ္....<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br /><br />အခ်စ္စံအိမ္</span><br /><br />ေမတၱာေတြနဲ ့မိုး<br />သစၥာနဲ ့ကာရံ<br />သံေယာဇဥ္ေတြနဲ ့<br />ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့<br />ငါတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့<br />ေဂဟာေလး<br />မင္းအတြက္ ေႏြးေထြး ပါ့မလားကြယ္...။<br /><br />မင္းေလး ေမွးစက္ အနားယူဖုိ ့<br />ငါ့ ရင္ခြင္မွာ<br />အၾကင္နာ ေမြ ့ယာေတြ<br />ခင္းထားေပးေလရဲ ့့...။<br /><br />ျပန္မယ္ဆုိ<br />ဘယ္တားရက္ ပါ့မလဲ...။<br />တိတ္တိတ္ေလး ထြက္သြားေပးပါေနာ္<br />ငါ အသည္းတံခါးေတြ<br />ေၾကြမြသြားမွာ စုိးလုိ ့ပါ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />သတုိး</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-6395631994422806647?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-24115242736547149162009-01-28T00:17:00.014+03:002009-01-28T04:35:08.130+03:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခါတစ္ေလေပါ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ သတိတရ ေအာက္ေမ့တတ္ၾကသည္။ က်ေနာ္လည္း တစ္ခါတစ္ေလ သတိရေပမယ့္ တစ္ခါမွ ခ်မေရးခဲ့ ဖူးဘူးေလ။ ဒီမွာက သိတဲ့အတုိင္း ေဆာင္းတြင္း ဆုိတာနဲ ့ ႏွင္းကခဲ ေရခဲျဖစ္။ ေခ်ာ္လဲဖုိ ့သာ ျပင္ေပေတာ့ ဆုိသလို။ ခဏခဏ ေခ်ာ္လဲသည္ အဲဒီ ေရခဲျပင္ေပၚမွာ။ တစ္ေန ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ စာေမးပြဲ ေျဖျပန္လာတယ္ေလ။ လမ္းမွာ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ စေနာက္ၿပီး စကားစပ္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စေျပာတယ္ေလ။<br /><br />`ငါတုိ ့လည္း ဒီမွာေရာက္ေနတာၾကာၿပီ... ဒီေရခဲျပင္ေလာက္ေတာ့ မေခ်ာ္လဲသင့္ေတာ့ ဖူးထင္တာဘဲ´<br />`အာ....မင္းကလည္း.. ဒီမွာ ေမြးကတည္းက ေနလာတဲ့ သူတုိ ့လူမ်ိဳးေတြ ေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ အခန့္ ့မသင့္ရင္ ေခ်ာ္လဲ က်တာပါဘဲ သယ္ရင္းရာ´<br />`ေအးေလ..ဟုတ္သားဘဲ မင္းကလည္း တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေခ်ာ္လဲတာေပါ့ ဟ... သတိမထားမိရင္´<br /><br />က်ေနာ္လည္း ေဘးက ၀င္ေထာက္ မိသည္။ ဟုတ္သည္ေလ ဒီမွာက သူတုိေတြေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ေစာၿပီး အျမန္ သြားမိရင္တုိ ့ အခန္ ့မသင့္ရင္တုိ ့ေတာင္ ေခ်ာ္လဲေသးတာ။ ဒါကို ဆရာသမားက ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ၿပီး ပုစၧာတစ္ပုဒ္ အေျဖထုတ္သလို လမ္းမွာ စဥ္းစားရင္လုိက္ပါလာသည္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ခဏေနေတာ့ အေျဖေပၚသြားသည္။ မထင္မွတ္ဘဲ ဆရာသမားက သူမ်ား သြားတဲ့ လမ္းက မသြား ကုန္းေလွ်ာ ့ေလး ရွိသည့္ ေနရာကေန တက္သြားသည္။ ကံေကာင္းလုိ ့ေနာက္ေစ့ မပြင့္တာ ေဆာင္းထားတဲ့ အေႏြးဦးထုပ္ရယ္ ေခါင္းစြပ္ အက်ၤီေလးရယ္ေၾကာင့္ ကံေကာင္းသြားသည္။ လဲသြားတယ့္ အရွိန္ကလည္း သိပ္လည္း မျပင္းသကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ ရွက္ကိုး ရွက္ကန္းျဖစ္သြားသည္ေလ။ သူစကားလံုးနဲ ့ သူ ့ျပန္ထိတာကိုး။လမ္းမွာ တစ္လမ္းလံုး ၿငိမ္ၿပီး လုိက္လာသည္။ ဘာမွကို စကား မဟေတာ့။ က်ေနာ္တုိ ့ကေတာ့ သူကို စေနာက္ရင္း အေဆာင္သုိ ့ျပန္ေရာက္လာၾကတယ္ေလ။ သူ ေခါင္းစြပ္ကေလးကေတာ့ ႏွင္းေတြ စုိေနၿပီး ေဖြးေဖြး လႈပ္ေနသည္။ သူ ေခါင္းစြပ္ အက်ၤီကေလးကို ျမင္မွ က်ေနာ္လည္း သတိတရ ကိုယ့္ ေနာက္ေစ့ေလးကို ျပန္စမ္းမိသည္။ ေဩာ္ ငါတုန္းကလည္း သူလုိဘဲ အမွတ္မထင္ ျဖစ္ရပ္ကေန ဒီလုိ ေခါင္းစြပ္ အကၤ်ီေလးကို စြန္ ့ ့လႊတ္ခဲ့ရဖူးသည္။<br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">တစ္ခါတုန္းက အမွတ္တရေလး</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တုိ ့ တကၠသုိလ္၀င္တန္းေတြ ေျဖၿပီးေတာ့ ဧၿပီလနဲ ့က အကုိက္ သႀကၤန္ကို အတူေပ်ာ္ၾကဖုိ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး တုိင္ပင္ထားၾကသည္။ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း နဂုိကမွ ရြပိုးထုိးေနတဲ့ ေကာင္ေတြ ဒါမ်ိဳးဆုိ ၂ ခါ မညိွရ။ ေပ်ာ္ဖုိ ့ဆုိ ဘယ္ေနရာမဆုိ လုိက္မဲ့သူေတြ ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကည့္လုိ္က္ေတာ့ အားလံုးေပါင္း ေယာက္်ားေလး ခ်ည္းဘဲ (၇) ေယာက္၊ မိန္းကေလး (၂ )ေယာက္။ ဒီအဖြဲ ့မွာ က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္။ သိတဲ့ မဟုတ္လား က်ေနာ္က ရုပ္လဲၾကမ္း၊ တစ္ခြန္းဆုိ တစ္ခြန္း ေျပာတတ္တဲ့သူ က်ေနာ္ဆုိ ခ်စ္ေၾကာက္ ရုိေသၾကတာ သူတို ့က။ က်ေနာ္ တစ္ခြန္းေျပာလိုက္တာနဲ ့ ေနာက္ထပ္ (၈) ေယာက္အသံ တစ္မ်ိဳးစီ ထြက္လာၾကတာ။ အဲေလာက္ နားေထာင္တာ က်ေနာ္ စကားကို။ က်ေနာ္တုိ ့ၿမိဳ ့ကေလးကလည္း က်ဥ္းေတာ့ ကားနဲ ့လည္ပတ္ဖုိ ့က မျဖစ္။မ႑ပ္ေရွ ့မွာ ၾကာၾကာေနတတ္ၾကသည့္ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ရဲ ့အက်င့္ကို က်ေနာ္က ေနာေၾကၿပီးသား။ ၾကာၾကာလည္းရပ္လို ့ရ၊ အလြယ္တကူလည္း သြားလို ့လည္လို ့ရေအာင္ ဆုိင္ကယ္နဲ ့သာ လည္ရန္ က်ေနာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မေစာင့္ဘဲ၊ သူတုိ ့ဘာသာ သေဘာတူ ညိွႏႈိင္းသြားသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္သည္ေလ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီေလာက္ စံုစံုညီညီ မေပ်ာ္ခဲ့ဖူး။ ဒါမ်ိဳး အခြင့္အေရးက က်ေနာ္အတြက္ လြတ္မလႊတ္ႏုိင္စရာ။ အိမ္ကိုျပန္ အေမကို ခြင့္ေတာင္းၾကည့္ေတာ့ အစကေတာ့ အင္တင္တင္ မလႊတ္ခ်င္သလို အေမ့အသံ ထြက္လာသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ့္ စိတ္အား ထက္သန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး ၾကည့္ၿပီး အေမလည္း ေခါင္းၿငိမ့္သြားသည္။ ကဲ... ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ကဲပစ္မယ္၊ ဘာလုပ္မယ္ေပါ့ က်ေနာ္အစ္ကို ၀မ္းကြဲေတြ အစ္မေတြကို လုိက္ၾကြားေနမိေသးသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သႀကၤန္အက်ေန ့</span><br /><br />သႀကၤန္အႀကိဳေန ့တုန္းက လကၻက္ရည္ဆုိင္မွာဘဲ အကုန္စု ခ်ိန္းၿပီး အက်ေန ့ဘယ္သြားမယ္။ ဘာလုပ္မယ္ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲၿပီးသား။ တကယ္တမ္း အက်ေန ့ေရာက္ေတာ့ လူက နဂုိ (၈) ေယာက္ထက္ပိုလာသည္။ က်ေနာ္အိမ္ေရွ ့လူစုေတာ့ ဆုိင္ကယ္ေတြက အမ်ားႀကီး။ လူက (၁၃) ေယာက္ေလာက္ျဖစ္လာသည္။ သူတို ့ေကာင္မေလးေတြပါ ေခၚလာသည္တဲ့ေလ။ က်ေနာ္ကိုေတာင္ ဘာမွ မေျပာ ၊ခြင့္လည္းမေတာင္း။ ဒီအထဲ ထိန္လင္းဆုိတဲ့ ေကာင္က အဆုိးဆံုး။ သႀကၤန္က်တာကို သူအတြက္မ်ား ထီေပါက္သလို မ်က္ႏွာႏွင့္ က်ေနာ္နားကပ္လာၿပီး တုိးတုိးေလး လာေျပာေသးတယ္ေလ။<br /><br />`ပိုင္ႀကီး မင္း ငါေကာင္မေလးကို ျမင္ဖူးေအာင္ၾကည့္ထားအံုး...ဟဲဟဲ.....မေန ့ကမွ အေျဖရထားတာ ငါ အေျပာေကာင္းလို ့လုိက္လာတာဟ´<br />`အာ..ေဟ့ေကာင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မင္းမ်က္ႏွာက ..ၿပီတီတီနဲ ့ ဖင္ပိတ္ကန္လုိက္ရ.. မေကာင္းရွိေတာ့မယ္´<br />`ေအာ္..မင္းလို မစြံတဲ့ ေကာင္ေတြကို လက္ခ်ာရုိက္မလုိပါ သူငယ္ခ်င္းရာ...လာလာ မိတ္ဆက္ေပးမယ္´<br /><br />ဆုိၿပီး အတင္းဆြဲေခၚသြားတယ္ က်ေနာ္ကို။ က်ေနာ္လည္း သူေကာင္မေလးေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဆရာသမား က ေအာင္ပြဲရ စစ္သူႀကီးပံုစံနဲ ့မိတ္ဆက္ေပးေလရဲ ့။<br /><br />`စႏၵာ... ဒါ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေလ... ပိုင္ႀကီးတဲ့... ကိုယ္တုိ ့အဖြဲ ့ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္... အေပါဆံုး ေကာင္ေလ´<br /><br />က်ေနာ္မွာ သာ ေအာင့္အီးသည္းခံတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့သူ ့ေကာင္မေလး ကို ျပန္ၿပံဳးျပလုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းေပါ့ ေနႏွင့္အံုးေပါ့ကြာ ငါလည္း ဘစ္တနီစပီယားနဲ ့က်မွ အဲဒီ လဒကို ျပန္ကစ္ပစ္လုိက္ဦးမယ္ေပါ့ ။ေကာင္မေလးကလည္း အေခ်ာသား။ ဒီေကာင္ ၿပီတီတီ မ်က္ႏွာကိုမွ ဘယ္လို ေရစက္နဲ ့ ျပန္ႀကိဳက္လုိက္သည္ မသိ။ ဘုရားသခင္ သာ သိလိမ့္မည္ေလ။ အားလံုးနဲ ့လုိက္ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ေတြ စၿပီး ေရပက္ခံထြက္ၾကသည္။ က်ေနာ္ အိမ္က ေဆာက္လုပ္ေရး၀င္းထဲမွာ ဆုိေတာ့ ပထမဆံုး မ႑ပ္အျဖစ္ ေဆာက္လုပ္ေရး မ႑ပ္ေရွ ့မွာ ေရ အ၀ခ်ိဳး ၿပီး တစ္ျခား မ႑ပ္ေတြေရွ ့ကို ဆက္သြားၾကသည္။ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီ ၁ နာရီေလာက္ၾကေတာ့ ေန ့လည္စား စားေသာက္ရန္ျပင္ၾကသည္ေလ။ က်ေနာ္တုိ ့ၿမိဳ ့ရဲ ့ ထံုးစံအတုိင္း သႀကၤန္ ေန ့လည္ပို္င္းဆုိ ေရႊေတာင္ဦးဘုရားကို သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ၾကသည္။ အဲ ဘုရားဖူးရင္း လိပ္ဥတူးရင္း ေတြလည္း ရွိမွာမလြဲေပ။ ေရႊေတာင္ဦး ေစတီေတာ္သို ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ အေနာက္ဘက္ကမ္း ခ်င္းတြင္းတံတားကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး သြားရသည္ေလ။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း အေၾကာ္ဆုိ္င္ ထမင္းဆုိင္ ဆုိင္မ်ိဳးစံု ခင္းထားတာေတြ ့ေတြ ့ရတယ္ေလ။ သႀကၤန္က်ရင္ ဒီကိုလာၾကတာ မ်ားတာကိုး။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘုရားေလး ဖူး... ဟုိဘက္ရွိ ေက်ာက္ျမစ္ေတာင္ကို လွမ္းေငးၾကည့္မိသည္။ သူတုိ ့ကေတာ့ သူတို ့အတြဲနဲ ့အတူ တြတ္ထုိးလုိက္ အေၾကာ္ကိုက္လုိက္ေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေရႊေတာင္ဦး ေစတီေဘးရွိ ေအာင္ေျမဆုိသည့္ ဆုိင္းပုဒ္ကေလး ကို ၾကည့္မိသည္။ လူတုိင္း လူတုိင္း ေအာင္ေျမ ဆုိၿပီး သတ္မွတ္ၿပီ လာေရာက္ နင္းၾကသည့္ေနရာေလး.. သဲေလးေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနသည္။ သဘာ၀အရ သႀကၤန္ကာလ ဆုိလ်င္ ခ်င္းတြင္းျမစ္သည္လည္း သဲေသာင္မ်ား ထြန္းလ်က္ရွိေပသည္။ အဲဒီသဲေသာင္ျပင္ႀကီး အေပၚမွာ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ေတြ သီခ်င္းေတြေအာ္ဆုိ၊ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ စေနာက္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္အခ်ိန္။ မေမွ်ာ္လင့္သည့္ျဖစ္ရပ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အငွားဗုိက္နဲ ့ ဓါးထုိးခံ</span><br /><br />က်ေနာ္ ျဖတ္ကနဲ သတိထားမိေတာ့ သိပ္မေ၀းတေ၀းမွာ ထိန္းလင္းႏွင့္ က်ေနာ္တုိ ့အရြယ္ ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ တြန္းထုိးေနသည္။ အစကေတာ့ စေနာက္ေနတယ္လို ့က်ေနာ္ ထင္ထားမိသည္။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း အေျခအေန ဆုိးလာမွ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့အေျပးေရာက္သြားသည္။ သူစိမ္းေကာင္ေလးက ထိန္းလင္း ေကာင္မေလးကို လက္အတင္းဆြဲကာ သူနဲ ့သာ ျပန္လိုက္ရန္ေခၚေနသည္။ က်ေနာ္လည္း မေနႏုိင္ေတာ့ ၀င္ေမးရေတာ့သည္။<br /><br />`ထိန္လင္း ဟုိေကာင္က မင္းေကာင္မေလးရဲ ့ အစ္ကိုလား.. ´<br />`အာ..ဘယ္ကလာ.. သူေကာင္မေလးပါဆုိၿပီး အတင္းဆြဲေခၚေနတာ ဟ´<br />`ေဟ..´<br /><br />က်ေနာ္လည္း `ေဟ´ တစ္လံုးသာ ထြက္ၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ ဇတ္လမ္း ရႈပ္ထားၿပီေပါ့။<br /><br />`သူငယ္ခ်င္း ခဏကြာ... ဒီေကာင္မေလးနဲ ့မင္းနဲ ့ဘာပတ္သတ္မႈ ရွိလဲ..ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာျပ..ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ မလုပ္နဲ ့ကြာ.. မင္းလည္း မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးပဲ...´<br /><br />က်ေနာ္လည္း သူစိမ္းေကာင္ေလး ကို ေခ်ာ့ေမာ့ ေျပာဆုိၾကည့္သည္။ ေကာင္ေလးက မထိတထိ ပံုစံ ေကာင္မေလးကိုသာ သူနဲ ့ျပန္လုိက္ရန္ အတင္းေခၚေနသည္။ ေကာင္မေလးမွာလည္း မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ ့ကို သာ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။မထူးေတာ့ .. ဒီအတုိင္းဆုိ ဟုိေကာင္ ထိန္လင္းကလည္း ရည္စားမႊန္ မႊန္ေနၿပီ။ ဒီအတုိင္း ဆက္ေျဖ ရွင္းေနလ်င္လည္း အေျခအေနက ဒီထက္ တင္းမာ လာႏုိင္သည္။ က်ေနာ္လည္း မထူးဖူး ဟုသည့္ ပံုစံနဲ ့ ထိန္လင္းကို မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲ ျပလုိက္သည္။ ဒီေကာင္ကလည္း ပါးသည္။ သူေကာင္မေလးကို အတင္းျပန္ဆြဲ ေျပးသည္။ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ေတြလည္း တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ ့ကုန္းေပၚတက္ေျပးကုန္ၾကၿပီ။ က်ေနာ္မွာသာ သူစိမ္းေကာင္ေလးေရွ ့ ထုပ္စည္းထုိးတမ္းကစားေနသည္။ သူစိမ္းေကာင္ေလးက ထိန္လင္းေကာင္မေလးေနာက္ စိတ္ေရာက္ေတာ့သည္ ပံုစံမေပၚ။ က်ေနာ္ကို သာ မ်က္နီေထာင့္ျဖင္ၾကည့္ၿပီး။<br /><br />`ဟာ..မင္းကြာ မင္းနဲ ့ဘာဆုိင္လုိ ့ ၀င္လာတာလဲ...´<br />`ဟ.. ငါ သူငယ္ခ်င္း ဟ ..ငါနဲ ့မဆုိင္လုိ ့ဘယ္သူနဲ ့ဆုိင္မွာလဲ´<br /><br />ဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္ ဆီမွာ ဘာစိတ္မွ မရွိ။ သူ ကစ္လာလွ်င္ ကုိယ္ျပန္ကစ္မယ္ေပါ့။ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ခ်င္းဘဲ ဟာ။ တကယ္လွ်ပ္တျပက္မွ လွ်ပ္တျပက္ ပါဗ်ာ..ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ ေပၚလာလဲ မသိ။ သူစိမ္းေကာင္ေလး ရဲ ့အဖြဲ ့ေတြ ေရာက္လာၿပီ က်ေနာ္ကို ေဆာ္ပေလာ္တီး ၾကတာ။ ျမင္မေကာင္းေအာင္ေပါ့။ က်ေနာ္ ေခါင္းက ေသြးေတြ စီးက်လာမွ ဒီေကာင္ေတြလည္း ေသြးလန္ ့သြားတယ္ထင္ပ။ အကုန္လံုး က်ေနာ္ကို ၀ုိင္းကန္ေၾကာက္တာ ရပ္ၿပီး သူမ်က္ႏွာကိုယ့္ၾကည့္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ သူၾကည့္ျဖစ္ကုန္သည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို ့ေဘးမွာ ေခြေခြေလး။ခဏ ေနေတာ့ ကုန္းေပၚကေန လံုၿခံဳေရးေတြေရာ၊မီးသတ္အဖြဲ ့၀င္ေတြ ေရာက္လာသည္။ အဲ သူတို ့ေနာက္မွ က်ေနာ္တု ိ့အဖြဲ ့၀င္ေတြေလ...ဒီေကာင္ေတြက အဲေလာက္ သတၱိရွိတာ.. :) ။ က်ေနာ္ကုိ ၀ုိင္းထူၿပီး သူစိမ္းေကာင္ေလး အဖြဲ ့ကိုေရာ က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ကိုေရာ ခတၱ လံုၿခံဳ ေရးစခန္း ေခၚသြားသည္။ က်ေနာ္မွသာ ေခါင္းေလးကိုင္လုိက္ ပါးေလးကိုင္လုိက္နဲ ့ သူတို ့တြဲထားတာေလး အသာေလးမွီၿပီး လုိက္သြားရသည္။ အဲ... အဓိက က်တဲ ့ အခ်က္ေလး ေျပာျပဖုိ ့ေမ ့သြားတယ္ဗ်ာ.. အဲဒီေန ့က ၀တ္တဲ့ အက်ၤီေလးက ရုိးရုိးလက္ျပတ္အက်ီီေလးပါဘဲ..။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစြပ္ကေလး ပါတယ္ဗ်.... အဲဒီအက်ၤီေလးဆုိ က်ေနာ္ သိပ္ ခေရဇီျဖစ္တာ။ ၂ ပါတ္ကို ၅ ရက္ေလာက္ ၀တ္တာ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီအက်ီၤေလးက ၾကည့္မေကာင္း ရႈမေကာင္းဗ်ာ။ ေသြးေတြမ်ား စက္စက္ ယုိေနတာ ....။ ဟုိေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ကို အဲဒီနားေလးက ရြာက က်န္းမာေရးမႈးဆုိလား ဘာလား မသိဘူး။ က်ေနာ္ ေခါင္းကို အစိမ္းခ်ဳပ္ေပးလုိက္တယ္။ ၅ ခ်က္ေတာင္။ ခုထိ အဲဒီ အမာရြတ္ေလး ေခါင္းေဗြတည့္တည့္မွာ ရွိေနေသးေလရဲ ့။ က်ေနာ္ကို အရင္ဆံုး အိမ္လုိက္ပို ့လုိက္ၾကတယ္။ သူတုိ ့အဖြဲ ့၂ ဖြဲ ့ကေတာ့ စုံစမ္းေမးျမန္းခံဖုိ ့ က်န္ေနခဲ့ေလရဲ ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သႀကၤန္အၾကတ္ေန ့</span><br /><br />လံုး၀(လံုး၀) ဆုိဘဲ။ က်ေနာ္ အေမက။ တစ္ခ်က္လႊတ္ အမိန္ ့ေတာ္ ခ်မွတ္ထားေလရဲ ့။ ဘယ္မွာထြက္ခြင့္မရွိ။ အိမ္အျပင္ေတာင္ ထြက္ခြင့္မရွိဘူးလုပ္ေနလုိ ့ အေမတုိ ့ေဆာက္လုပ္ေရး မ႑ပ္ေလးမွာေတာ့ ခဏေလး လာထုိင္ပါရေစေပါ့.. အေမမ်က္စိေအာက္မွာ ရွိမွာပါေပါ့..ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးၿပီးမွ... မ႑ပ္ေပၚတက္ အခန္ ့သား ပတ္တီးအေဖြးသားေလးနဲ ့..ဟဲဟဲ...။ အက လွပ်ိဳျဖဴေလး ေတြ ေငးလုိက္ ေရပက္ခံလာတဲ့သူေတြ ေငးလိုက္ေပါ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး... မနက္ ၉ နာရီေလာက္ေန ေတာ့ က်ေနာ္အဖြဲ ့ေတြ ေရာက္ခ်လာျပန္ေရာ။ က်ေနာ္က ၀င္းထဲမွာ ဆင္းေတြ ့မယ္ႀကံေတာ့ အေမက မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ နဲ ့လုံး၀ ေအာက္ဆင္းခြင့္မရွိ လုပ္ျပေတာ့.. က်ေနာ္လည္း ေအာက္မဆင္းရဲ ... က်ေနာ္အဖြဲ ့ကိုသာ က်ေနာ္မလုိက္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း အမူအယာေလး လုပ္ျပလုိက္တယ္...။ ဟုိေကာင္ေတြက စိတ္မေကာင္းတဲ့ အမူအယာေလးနဲ ့ဆုိင္ကယ္ကို ဒုံးပ်ံအလား ေမာင္းၿပီး ထြက္သြားၾကေလရဲ ့။ က်ေနာ္လည္း ေတြးလုိက္မိတယ္....။<br /><br />`ဒီအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ငါေတာ့ သႀကၤန္မွာ လည္တာ မေပ်ာ္ရတာပါဘူးေပါ့´ ေခါင္းကပတ္တီးကို ေမ့ၿပီး အေမကိုေတာင္ စိတ္ဆုိးမိလိုက္ေသး။ဒီလုိနဲ ့မ႑ပ္ေပၚ တက္လိုက္ မ႑ပ္က ေကၽြးတဲ ့မုန္ ့လက္ေဆာင္၊ ေရႊရင္ေအး ေသာက္လုိက္နဲ ့ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန ့ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ကူးလာတယ္ေလ.....။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန ့</span><br /><br />မနက္ကတည္းက အေမက ဥပုသ္ ေစာင့္ၿပီး အိမ့္ေရွ ့မွာ ပုတီးတစ္ကံုးနဲ ့လွဲ ကုလားထုိင္ေလးေပၚ မွာ ေမွးစက္ေနတယ္ေလ။ တဖုန္းဖုန္း တဒုိင္းဒုိင္းနဲ ့သာသနာဖ်က္ ဆရာသမားမ်ား အိမ္ေရွ ့ေရာက္လာမွ အေမလည္း လန္ ့ျဖန္ ့သြားတယ္ထင္ပ။ က်ေနာ္လည္း မေနႏုိင္ အျပင္ေျပးထြက္တာေပါ့..။အေမက ေနာက္ကေန ျဖည္းျဖည္းေလး လွမ္းလာတယ္။<br /><br />`အြန္´<br /><br />က်ေနာ္လည္း သူတုိ ့နဲ ့ေတြ ့လုိက္မွ ေခါင္းေလးကိုေတာင္ ေယာင္ၿပီးကိုင္လုိက္မိေသး..။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါေတာ့ လစ္မွထင္တယ္ေပါ့..။ ၾကည့္ဦးေလ .. ရန္ျဖစ္တဲ့ အဖြဲ ့၂ ဖြဲ ့က်ေနာ္ ေရွ ့မွာ ျပဴးျပဴးႀကီး ရပ္ေနၾကတယ္ေလ..။က်ေနာ္က စကား စ မလုိ ့ဟန္ျပင္ေတာ့ သူတုိ ့ထဲက ဟုိသူစိမ္းေကာင္ေလးက စၿပီး အေမကို ေတာင္းပန္တဲ ့မ်က္ႏွာေလးနဲ ့ စၿပီး ေျပာတယ္ေလ။<br /><br />`ဒီကိစၥေတြ အတြက္ က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ..က်ေနာ္ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္တာကေန စၿပီး ျပႆနာေတြ ျဖစ္ကုန္တာပါ...။ က်ေနာ္မွာသာ အျပစ္ရွိတာပါ´...<br /><br />က်ေနာ္ကို ၀ုိင္းရုိက္တုန္းက ဒီပံုစံမဟုတ္..အခုေတာ့ အဆင္းျဖဴ ယုန္ေလး သဖြယ္ က်ေနာ္အေမကို ေတာင္းပန္ေနေလရဲ ့..။<br /><br />အေမကလည္း ျဖစ္ခါစတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္တုိတာ က်ေနာ္ကိုေရာ သူတုိ ့ကိုေရာေပါ့.. အခုလို ေသြးျပန္ေအး သြားေတာ့လည္း သူ ့သားသမီးေတြကို ၾကည့္တဲ့ မ်က္လံုးေလးနဲ ့ တရားေတာင္ ခ်လုိက္ေသး..။ေနာက္ဆုိ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေစေတာ့နဲ ့ေပါ့..။ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ ေမတၱာေရွ ့ထားၿပီး ဆက္ဆံေပါ့....။ က်ေနာ္ကလည္း ျဖစ္စဥ္အကုန္ေရာ သူတုိ ့က်ေနာ္ကို ရုိက္ၿပီး ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာလည္း သိခ်င္ေနၿပီေလ..။ဒါနဲ ့....။<br /><br />`ေမေမ..သားသူတုိ ့နဲ ့ခဏေလး လုိက္သြားလုိက္အံုးမယ္... အေ၀းႀကီး မသြားဘူးေနာ္.. ဒီနား ဟုိနားတင္´<br /><br />အေမ့ကို ေျပာၿပီး က်ေနာ္တုိ ့တစ္သုိက္ ထြက္လာၾကတယ္...။ ကမ္းနားလမ္းလို ့ေခၚတဲ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ ကမ္းေဘာင္ အျမင့္ႀကီး အေပၚမွာ ေလေလး တျဖဴးျဖဴးတုိက္ေနတယ့္ ေညာင္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ေအာက္မွာတင္ ဆုိင္ကယ္ေတြကို ရပ္လုိက္ၾကတယ္..။ထိန္လင္းက စၿပီး စကား ေျပာလာတယ္...။သူ စေျပာမွ သူေကာင္မေလးကို က်ေနာ္ ျပန္သတိထားမိတယ္...။<br /><br />`အြန္.. ႏွစ္ကိုယ္ခြဲ..အဲ..စရုိက္ႏွစ္မ်ိဳး....အာ ရႈတ္ကုန္ၿပီ....ဘာေတြလည္း ဟ...´ သူေကာင္မေလးနဲ ့ရုပ္ခ်င္းဆင္တူ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလး ကို ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္ နဂုိမူးေနတဲ့ေခါင္းေတာင္ ပို ရူးခ်င္သြားတယ္..။<br /><br />အဲဒီေတာ့မွ ဟုိသူစိမ္းေကာင္ေလးက က်ေနာ္အနားလာၿပီး ရွင္းျပတယ္..။ သူနာမည္က ေက်ာ္စြာတဲ့..။ သူေဘးက ေကာင္မေလးက သႏၵာ ဆုိပဲ။ သူေကာင္မေလးနဲ ့ထိန္လင္းေကာင္မေလးက အျမႊာ ညီမေတြတဲ့...။ ေကာင္းေရာ..။ က်ေနာ္ဆုိ တစ္ခ်ိန္လံုး သည္းခံလာသမွ် အဲဒီအခ်ိန္က်မွ အားရပါးရ ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္တယ္..။ ဒီေကာင္ေတြ မ်က္ႏွာေလးေတြဆုိ ဇီးရြက္ေလာက္ဘဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူတို ့ေကာင္မေလးေတြေရာေပါ့..။သူတုိ ့ဘာသာ အသံုးမက်ဘဲ ရည္းစား လူလု အူႏုကၽြဲခတ္ျဖစ္ၾကတာေလ..။က်ေနာ္က အငွားဗုိက္နဲ ့ဓါးထုိးခံခဲ့ရတာကိုး.။ ဟုိ ေက်ာ္စြာဆုိတဲ့ေကာင္ေလးကလည္း သူေကာင္မေလးက အဲဒီေန ့က အျပင္မထြက္ဘူး လုိ ့သူကို ေျပာတယ္တဲ့..။ဒါနဲ ့သူလည္း ေအာင့္သီးေအာက္သက္နဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူ သႀကၤန္လည္ခဲ့တာတဲ့..။ ထိန္လင္းတုိ ့စံုတြဲေတြ ့ေတာ့ သူလည္း တင္းသြားတာေပါ့..။ သူကို ေျပာေတာ့ ဒီေန ့မလည္ဘူး ဆုိၿပီး... ေနာက္အသစ္တစ္ေယာက္နဲ ့တြဲေနတယ္ေပါ့.. စိတ္ထိန္းမရေတာ့တာနဲ ့ ဒီျပႆနာေတြ စျဖစ္ကုန္တာဆုိပဲ..။ က်ေနာ္လည္း သူတို ့၂ ေယာက္ကို အေမးထုတ္ရေတာ့တာေပါ့...။ နဂုိကတည္းက မသိဘူးလားလို ့ သူတုိ ့က အျမႊာေတြ ဆုိတာ ရုပ္ခ်င္းဆင္ၾကတယ္ဆုိတာ...။အဲေတာ့မွ ဆရာ သမား၂ ေယာက္က ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ...။ သူတုိ ့ေတာင္ အဲဒီေန ့မွ က်ေနာ္ကို ရုိက္ၿပီးမွ စခန္းေရာက္မွ ဟုိေကာင္မေလး ေနာက္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာမွသိတာ တဲ့..။ ေကာင္းေရာ....ဗ်ာ။က်ေနာ္မွာသာ အီးမွန္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ ့ေခါင္းက ပတ္တီးေလးကို လွမ္းကိုင္လုိက္မိတယ္..။<br /><br />`ေနပါဦး...အခုေရာ ရုပ္ခ်င္းက ဒီေလာက္ဆင္တူေနတာ... မင္းတုိ ့သူတုိ ့၂ ေယာက္ကို ဘယ္သူ က ဘယ္သူလို ့ခြဲႏုိင္ၿပီလား...´<br /><br />အဲေတာ့မွ ထိန္လင္းက ၀င္ေျပာတယ္....<br /><br />` စႏၵာက သ နဲ ့ တ မပီဘူးတဲ့ ....သႏၵာကေတာ့ သ နဲ ့ တ ပီတယ္တဲ့...´ ရုိက္မိျပန္ေပါ့ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကိုယ္နဖူးကို....။<br /><br />`အာကြာ..ဒါမ်ား ေတြ ့တုန္းက ေမးလိုက္ေပါ့ကြ... သ နဲ ့တ ပီမပီ သိရေအာင္..`ေသေသာသူသည္ သုႆန္ သို ့သက္သက္သာသာ သြားသည္´ လုိ ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ၀င္ေႏွာက္လိုက္ေတာ့မွ အားလံုး အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ ့တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး တ၀ါး၀ါး ဟာသက်ကုန္သည္..။<br /><br />က်ေနာ္မွာ သာ မေမ့ႏုိင္... ေသြးစြန္းေနေသာ က်ေနာ့္ ေခါင္းစြပ္ အက်ၤီေလးနဲ ့က်ေနာ့္ ေခါင္းက ပတ္တီးေလးကို သာ သတိတရ....<br />အေမကေတာ့ အဲဒီအက်ီီၤေလးကို နမိတ္မရွိဘူး ဆုိၿပီး လႊတ္ပစ္မယ္တကဲကဲ လုပ္ေနလုိ ့ခုိးဖြက္ထားလုိက္ရေသးတယ္...<br /><br />အခ်ိန္ေတြလည္း ၾကာျမင့္ခဲပါၿပီ..အခုဆုိ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းစြပ္အက်ီၤေလးေတြ၀တ္မိတုိင္း အဲဒီအက်ီၤေလးနဲ ့ပတ္သတ္တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလး တစ္ခု ေခါင္းထဲမွာ ခဏခဏ အမွတ္တရေလး အျဖစ္ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚေပၚလာတတ္ေသးသည္ေလ.... သင္တုိ ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲေနမွာ ပါ။ လူဘ၀ဆုိတဲ့ ခဏေလးအတြင္းမွာ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြက တစ္ခါတစ္ေလ ဟုိး လူႀကီးဘ၀ အထိ အမွတ္တရ အျဖစ္ ၾကြင္းက်န္ေနရစ္ဆဲျဖစ္လိမ့္မယ္ဆုိတာ.... သင္တုိ ့ေရာ လက္ခံႏုိင္မလား....<br /><br /><br />ယခု `တစ္ခါတုန္းက အမွတ္တရေလး´ ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ ့က်ေနာ္ ေရးဖြဲ ့ခဲ့သမွ်သည္ ျဖစ္ရပ္မွန္ ျဖစ္သလို ၊က်ေနာ္ေရးဖြဲ ့မႈ ညံ့ဖ်င္းၿပီး ဖတ္မေကာင္းခဲ့သည္ရွိေသာ္ က်ေနာ္သည္ ရုိးရုိးသာမန္ ၀ါသနာရွင္သာ ျဖစ္သျဖင့္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္.....။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2411524273654714916?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-47712320121126501302009-01-25T04:56:00.005+03:002009-01-25T05:13:22.085+03:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ ဘာေတြ ျဖစ္မွန္း မသိ။ ကဗ်ာေတြ ဘဲထုိင္ေရး ဟုိျခစ္ ဒီျခစ္။ လူကလည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ညမအိပ္ ေန ့အိပ္ ေန ့နဲ ့ည မွားေနေလရဲ ့။စာေမးပြဲေတြ မၿပီးေသးတာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ။အခု လက္တေလာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးကေတာ့ ခ်စ္သူနဲ ့ အိပ္မက္ကမၻာေလး တည္ေဆာက္ခ်င္တာပါဘဲဗ်ာ.... မေရးေတာ့လည္း မေရးလို ့ ေရးေတာ့လည္း ဆက္တုိက္လို ့မေျပာၾကပါနဲ ့ေနာ္။ ခံစားခ်က္ဆုိတာ ခ်က္ျခင္း ျဖစ္ေပၚတဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာေလ....။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"> <span style="font-weight: bold;"> ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္...<br />ေရႊအိမ္စံ မင္းသမီးေလးေတြကို မမက္ေမာပါဘူး<br />ဘယ္လုိေနရာ၊ဘယ္လို အေျခအေနဘဲ ျဖစ္ျဖစ္<br />ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကိုၿမဲၿမဲကိုင္ထားတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဘဲ လုိခ်င္မိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္သူ ့မ်က္ရည္ကို သုတ္ေပးမယ္<br />ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ရည္ေလးေတြကို ျပန္သုတ္ေပးမယ္<br />ကၽြန္ေတာ္က ၾကယ္ေတြကို ခူးဆြတ္တဲ့အခါ<br />ခ်စ္သူက ၾကယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေၾကြၿပီဆုိတာ ေရတြက္ထားမယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္တုိ ့အခန္းထဲမွာ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ ခ်ိတ္ဆြဲမထားဘူး<br />ဒါေပမယ့္....<br />ျပတင္းတံခါးအျပင္မွာ ျမက္ခင္းျပင္နဲ ့ မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းအထိ ျမင္ကြင္းတစ္ခု။<br /><br />ဂႏၱ၀င္သီခ်င္းေတြ ဖြင့္မထားခ်င္ဘူး<br />ေခါင္မုိးေပၚက်လာတဲ့ မုိးသံေတြကို အတူတူ နားေထာင္မယ္ေလ။<br />ေရြသလြန္နဲ ့ ဖဲေမြယာေတြ မရွိပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္<br />ခ်စ္သူအတြက္ ေႏြးေထြးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ရွိပါေသးတယ္...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-4771232012112650130?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-11612231007100665042009-01-23T17:18:00.004+03:002009-01-23T17:31:56.369+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">အရွင္လတ္လတ္ေျမျမႈတ္ျခင္း</span><br /><br />အုိ အလြမ္းတေစၧ..<br />ဘယ္အၿငိဳးရယ္ေၾကာင့္<br />ငါ အနားက မခြာ<br />အစဥ္လာ ေျခာက္လွန္ ့ေနသလဲကြယ္...။<br /><br />ေန ့အခါ ကုိယ္ထင္ျပ<br />ညအခါမွာ အိပ္မက္ဆုိးေတြ ေပးေတာ့<br />မေျဖႏုိင္ အလြမ္းရယ္ၾကား<br />ေယာင္ခ်ာခ်ာ ရူးရၿပီေပါ့...။<br /><br />တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀မွာ<br />အားငယ္ သိမ္ငယ္မႈနဲ ့အတူ<br />အိပ္မရတဲ့ ညေတြမ်ားခဲ့ၿပီေလ..<br />အလြမ္းရဲ ့ ေျခာက္လွန္ ့မႈေၾကာင့္<br />စုိးထိတ္မႈႏွင့္ အတူ<br />က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း<br />မ်ားလွၿပီ အလြမ္းတေစၧေရ....။<br /><br />ငါကို သနားရင္ျဖင့္<br />ဒီစုိးထိတ္ျခင္းမ်ားက<br />ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးပါေတာ့...<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ ေႏွာက္ယွက္မႈမွ<br />လြတ္ေျမာက္ပါရေစ....<br />အလြမ္းတေစၧေရ...<br />ငါကို မင္းနဲ ့အတူ<br />သစၥာ သခၤ် ိဳင္းမွာ<br />အရွင္လတ္လတ္ ေျမျမႈတ္ ပစ္ခဲ့စမ္းပါ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-1161223100710066504?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-66429761228479205532009-01-21T13:49:00.005+03:002009-01-21T14:01:28.519+03:00<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ စာမေရးတာလည္း ၾကာသြားေပါ့...တစ္ခ်ိဳ ့ဆုိ ေမ့ေနေလာက္ေရာေပါ့...ဖြင့္လုိက္ ပိတ္လိုက္ ဘေလာ့ကို လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေနတာ..အဟဲ... စာေမးပြဲေတြေၾကာင့္ပါလုိ ့....အခုထိ ေအာင္မလိုလို မေအာင္ေသးသလိုလုိ ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ....လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အားနာလုိက္တာ..အဲဒါေၾကာင့္ လတ္တေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကို အရင္းတည္ၿပီး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္တင္ေပးထားတယ္ဗ်.....ဘေလာ့လည္း မေရးတာၾကာေတာ့ လာလည္သူေတြကို မ်က္ႏွာေတာင္ မျပရဲဘူး..အဟဲ...တိတ္တိတ္ေလး ခုိးတင္သြားတယ္လို ့... :P<br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမ့ေစ...</span><br /><br />တြယ္တာၿပီးမွ ေမ့လို ့ရမလားကြယ္<br />မာနကိုေတာင္ အရည္ေဖ်ာ္<br />ေခါင္းငံု ့ေပးခဲ့သူပါ.......။<br /><br />အျမတ္ႏုိးဆုံး<br />နားလည္ဆံုး ဟု<br />ရင္ ႏွလံုးမွ<br />ထိခုိက္ ပြတ္ညံ<br />စကားသံေတြ<br />သင္ သိေစေရာ့<br />မေျပာေတာ့ ခ်င္......။<br /><br />သံေယာဇဥ္တုိ ့အမွ်င္မတန္း<br />မပင္မပန္း<br />ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ ့<br />သင္ေမ ့ႏုိင္ပါေစ....<br />ေဩာ္...သံေယာဇဥ္<br />အပူေငြ ့ေတြ ပ်က္ျပယ္ပါေစ...<br />လို ့......................။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သတုိး</span><br /></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-6642976122847920553?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-58798336741562895712008-12-20T03:34:00.006+03:002009-01-13T18:56:52.004+03:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေမာင္ႏွမမ်ား ရဲ ့ဘေလာ့မ်ားကိုေတာ့ လာေရာက္လည္ပတ္ပါတယ္...တစ္ခါတစ္ေလ ကြန္ ့မန္ ့မေပးျဖစ္တာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္...စာေမးပြဲေတြကလည္း ရွိေနတာေရာ...တကယ္ မအားျဖစ္တာေရာေၾကာင့္ လာေရာက္လည္ပတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း၊ေမာင္ႏွမမ်ားကို အားနာမိပါသည္...အခု ကဗ်ာေလးကေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ ့ေရးထားမိတာပါ...</span><br /></div><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">မညီမွ်ျခင္းမ်ား</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က်ေနာ္ အတြက္ သူမဟာ မုိးေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္ သူမအတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဟာ ျမဴမႈန္တစ္စေတာင္ မျဖစ္ခ့ဲပါလား...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမဟာ...က်ေနာ္ရဲ ့ပစၥပၸဳန္နဲ ့အနာဂါတ္ကို ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ ရၿပီးသားပါ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္...က်ေနာ္ အတြက္ေတာ့ သူမရဲ ့ကေယာက္ကယက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ မရွိခဲ့ဖူးဘူး...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမဟာ...က်ေနာ္အတြက္ မရွိမျဖစ္ အလုိအပ္ဆံုးအရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္...က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ သူမရဲ ့မလုိအပ္ဆံုးအရာမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထိပ္ဆံုး စာရင္း၀င္ပါလားကြယ္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမဟာ...က်ေနာ္ရဲ ့ႏွလံုးသားမက</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဦးေႏွာက္ကိုေတာင္ လႊမ္းမုိးႏုိင္စြမ္းရွိသူပါကြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမအတြက္ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က်ေနာ္ ဟာ သူမရဲ ့ႏွလံုးသား ေထာင့္စြန္းေလးမွာေတာင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနရာမယူႏုိင္ခဲ့ပါဘူး...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမကို...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က်ေနာ္ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းျမတ္ႏုိးခဲ့ပါတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူမကေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က်ေနာ္ကို မုန္းဖို ့ေတာင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သတိရမခဲ့တာပါလား...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေအာ္...တကယ္ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လူယံုသတ္တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က်ိန္စာတစ္ခုပါလားကြယ္...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သတုိး</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-5879833674156289571?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-66737313538925692522008-12-03T01:49:00.008+03:002009-01-13T19:30:16.738+03:00<div style="text-align: justify;"><br />က်ေနာ္ ဘေလာ့မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီဆုိေတာ့ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ေမာင္ႏွမမ်ား၊ က်ေနာ္ဆီ လာလည္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္လုိက္ပါတယ္။စာေမးပြဲေရာ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ အရေရာ ရႈပ္သင့္တာထက္ ပိုရႈပ္ေနလုိ ့ပါလို ့။ဒီကဗ်ာ ေရးၿပီးလုိ ့ ျပန္ေပ်ာက္သြားရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါလုိ ့။ ဒီဇင္ဘာဆုိ စာေမးပြဲေတြနဲ ့ ရႈပ္ေနမွာမို ့လို ့ပါ။ က်ေနာ္မရွိလည္း လာလည္ေနေသးတဲ့ က်ေနာ္အေပၚ နားလည္ေပးတဲ့ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">မdodi</span> ၊<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ႀကီးႀကီး၀ါ</span>၊ <span style="color: rgb(204, 102, 0);">ေ၀ေလး</span>၊<span style="color: rgb(51, 255, 51);">မ Dream</span>၊<span style="color: rgb(255, 102, 102);">ကိုမိုးၾကယ္</span>၊<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကိုညိမ္းညိဳ</span>၊<span style="color: rgb(51, 102, 102);">မီးေလးဇာ</span> တုိ ့ႏွင့္ က်ေနာ္ရဲ ့ခၽြင္းယြင္းခ်က္ေၾကာင့္ နာမည္က်န္ခဲ့ေသာ တစ္ျခားေသာ <span style="color: rgb(102, 255, 255);">သူငယ္ခ်င္းမ်ား</span>ကိုလည္း <span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒီဇင္ဘာ (၁၃)ရက္</span> က က်ေနာ္ေမြးေန ့ပါလို ့ ႀကိဳတင္ဖိတ္ၾကားလုိက္ပါတယ္.... :)<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ဒါဟာသံေယာဇဥ္ေပါ့</span><br /><br />တကယ္ေတာ့ ငါဟာ<o:p></o:p></span><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ထိကရုန္းပင္ေတြလို ့<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးႏုိင္လြန္းေတာ့<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ငါရင္ခုန္သံတုိးတုိးေလးကို <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">နင္ၾကားလုိက္မိလုိက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">…</span><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><br /></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">တကယ္ေတာ့ ငါဟာ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ငါးေတြလို <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">တိုးတိတ္ညင္သာလြန္းေတာ့<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">နင္ဆီမွာ ပ်ားေတြလို <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">စုေပါင္းမ်က္စိမရွိရင္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ငါခ်စ္ျခင္းေတြကို<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">နင္ျမင္လုိက္မိမွာ မဟုတ္ပါဘူး</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">…</span><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><br /></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">(ဒါေပမယ့္)<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ခ်စ္သူ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">နင္ ျမင္လုိက္တဲ့ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">မိုးၿခိမ္းသံ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္ဟာ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ငါခ်စ္ျခင္းေတြလို ့<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">နင္ထင္မွားမိလိမ့္မယ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ဒါဟာ သံေယာဇဥ္အပိုင္းေလးပဲ<br /></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ရွိပါေသးတယ္</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">…</span><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">။</span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;">ဒိုးလံုးသီခ်င္းေလးကို ခံစားရင္းေရးဖြဲ ့ထားမိတာပါ...</span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:zawgyi1;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သတုိး</span><br /></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-6673731353892569252?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-9785305881455030462008-11-17T13:11:00.007+03:002008-11-17T17:48:11.797+03:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲမသိ။ ျဖစ္ခ်င္တာႏွင့္ ျဖစ္ေနတာႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းကို မက်ျဖစ္လြန္းေနတယ္ေလ။ဒါနဲ့ က်ေနာ္လည္း မထူးဘူးဆုိၿပီး အိပ္ပဲအိပ္ေန လုိက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီက စတာပဲ ဇာတ္လမ္းက ဘာမွမေတြးခ်င္လုိ ့ အိပ္လုိက္ပါတယ္ ဆုိမွ က်ေနာ္ကို လတ္တေလာ ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ ့ပတ္သတ္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာတဲ့သူလည္း ၾကည့္ပါအံုး။ဘယ္သူမ်ားလဲလို ့က်ေနာ္တုိ ့လုိ လူသားေတြကို အခ်စ္ဆိပ္တတ္ေစတဲ့ ကိုျမွားနတ္ေမာင္ေလ။ သူပံုစံက အင္တာဗ်ဴးလုပ္ဖို ့လာတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ နဲ့မတူပဲ မုဆုိးလုိလို ဘာလုိလို ဘယ္ဘက္မွာ ေလး၊ ညာဘက္မွာ ျမွားတစ္ေခ်ာင္းနဲ ့။ ေျမႀကီးေပၚမရပ္ပဲနဲ ့ ေလေပၚမွာ လာအင္တာဗ်ဴးသြားတယ္။<br />သူကိုစေတြ ့ကစ ကေတာ့ ျမွားနတ္ေမာင္လုိ ့ ဘယ္သိမလဲ။ ဘယ္သူလဲ ဘာေကာင္ႀကီးလဲေပါ့။ စာေတြ ကာတြန္းေတြထဲမွာ သာျမင္ဖူူးတာေလ သူကို။<br />ဘယ္လုိပဲေနေန က်ေနာ္ပဲ စႏႈတ္ဆက္ရတာေပါ့။ က်ေနာ္က အိမ္ရွင္ေလ။<br />` ဟလို ဂြတ္ေမာနင္းပါ´<br />`ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းပါ..ေကာင္ေလး´<br />`ဟုတ္ကဲ့...က်ေနာ္တစ္ခုေလာက္ ေမးလို ့ရမလား ခင္ဗ်ာ။ ဒီကို လူႀကီးမင္း ဘာကိစၥနဲ ့ေရာက္ရွိပါသလဲ´<br />`ဟားဟား...ဟားဟား´<br /><br />က်ေနာ္ေျပာတဲ့ အထဲမွာ ဘာမွလည္း ရယ္စရာမပါပဲနဲ ့ကို သူက ဟားတုိက္ရယ္ေမာလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္ေၾကာင္သြားတယ္။<br />`ဘာလဲဗ်...ခင္ဗ်ား ဘာကိုရယ္တာလဲ´<br />`ဒီမယ္ေကာင္ေလး..လတ္တေလာ မင္းမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလးေတြကို လာအင္တာဗ်ဴးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မင္းရင္ထဲ ၀င္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မင္းက ဘာမဟုတ္တာေလး တစ္ခုနဲ ့ ႏွလုံးသားကို ေရာဂါေပးေနတာကို ျမင္လုိ့ပါ´<br />`အာဗ်ာ...ဘာဆုိင္လဲ ခင္ဗ်ားနဲ့ ဘာဆုိင္လဲ ဒီကိစၥ။က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ ညစ္ေနတာေနာ္၊ ခင္ဗ်ာ အင္တာဗ်ဴး လာတယ္ဆုိရင္လည္း၊ ျမန္ျမန္ေမး ျမန္ျမန္ျပန္၊ က်ေနာ္မွာ ဒါေလးေတြ ေတြးၿပီး ဘ၀ကို ေရွ ့ဆက္ေနတာ´<br />´ဒါေလးမ်ား...ေကာင္ေလးရာ၊ အေမးရွိ အေျဖရွိရမွာေပါ့ကြ၊ ကဲ လတ္တေလာ ေကာင္ေလး မင္းဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့သလဲ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့သလဲ၊ ငါကို ေျပာျပ၊ ငါ မင္းကို ကူညီႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္´<br /><br />အင္း က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ သူကို ေျပာျပလုိ ့ျဖစ္ပါမလား အမွန္အတုိင္းေလ၊ ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီျမွားနတ္ေမာင္က လူတုိင္းဆီလုိက္ ၿပီး ေအာင္သြယ္ေပး၊ ေဖာက္သည္ခ်ေနတဲ့လူ။ ေတာ္ေနၾကာ က်ေနာ္ အေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြဆီလုိက္ၿပီး ေဖာက္သည္ခ်ေနမွ ျဖင့္ ဒုကၡ။ေအာ္..ဒါေပမယ့္ လူဆုိတာလည္း အခက္သား။အဲဒီလို နားေထာင္ေပးမယ့္ သူေလးမ်ားရွိရင္ ကိုယ္အေၾကာင္းကို မေမာတမ္း မနားတမ္း ေျပာခ်င္တတ္ပါဘိ။<br /><br />`ဟ...ေျပာေလ ေကာင္ေလးရ၊ ငါလည္း မင္းလုိပဲ အခ်ိန္မရွိဘူး၊ မင္းၿပီးရင္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ဆီ သြားဗ်ဴးရအံုးမယ္´<br />`အင္းပါ ဗ်ာ..က်ေနာ္လည္း စဥ္းစားေနတာပါ၊ ဒီလုိဗ် က်ေနာ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ လေလာက္ကတည္းက စၿပီး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူမသိဘူးဗ်...က်ေနာ္ဘာသာ က်ေနာ္ တစ္ဖတ္သတ္ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနမိခဲ့တာ၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန ့ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ က်ေနာ္ရဲ ့ စကားအမွား ကတဆင့္ သူသိသြားၿပီဗ်´<br />`ေအာ္...ေကာင္ေလးရာ ၊ အဲဒါေကာင္းတာေပါ့။ သူဘာသာ သိသြားေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ ေျပာစရာမလုိေတာ့ဘူး´<br />`မဟုတ္ဘူး ဗ်...အခုမွ ဇာတ္လမ္း စတာ...။ခင္ဗ်ားကလည္း ဗ်ာ ျဖတ္ျဖတ္မေမးနဲ ့က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူးေနာ္´<br />`အင္းပါကြာ...ငါ အက်င့္ပါေနလုိ ့ပါ...ဟဲဟဲ´<br />`သူသိသြားေတာ့ သူက က်ေနာ္ကို ေျပာတယ္၊ သူ မခ်စ္ႏုိင္ဘူးတဲ့ သူကို ခင္ဖုိ ့ႀကိဳးစားတာ ဒါေတြ ေၾကာင့္လားတဲ့၊ က်ေနာ္လည္း ေျပာလုိက္တာေပါ့၊ ဟုတ္ပါတယ္လုိ ့၊ သူမက ဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ သူမ ျပန္မခ်စ္ႏုိင္ေပမယ့္၊ က်ေနာ္ကို အခြင့္အေရးတစ္ခု ေပးမယ္၊ အဲဒါ ဘာလဲဆုိေတာ့ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ တကယ္ပ်က္မွာလားတဲ့ အဲဒီ အေၾကာင္းကို အတိအက် သိရင္ သူျပန္ခ်စ္ပါမယ္တဲ့၊ အဲဒါ ခင္ဗ်ားေရာ သိလား၊´<br />`အန္...ဘာႀကီးလဲ...ဘယ္လုိႀကီးလဲ...အာ ဟုတ္ေသးပါဘူး ေကာင္ေလးရာ´<br /><br />ျမွားနတ္ေမာင္လည္း ဖင္ကုတ္လုိက္ ေခါင္းကုတ္လုိက္နဲ ့ က်ေနာ္ေမးတဲ့ ေမးခြန္း စဥ္းစားေနေလရဲ ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္ကို အင္တာဗ်ဴးလာေမးတဲ့ ျမွားနတ္ေမာင္ကို တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြနဲ ့ တုိက္စစ္ဆင္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္လည္း အိပ္မက္ကလန္ ့ႏုိးေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ထုိးေနၿပီ။ က်ေနာ္ အရင္စဥ္းစားလုိက္တာ တစ္ခု က က်ေနာ္လည္း ဒီေမးခြန္း မေျဖႏုိင္ေသးေတာင္မွ ခ်စ္သူထံေတာ့ သြားေရာက္ သတင္းပို ့ရအံုးမည္။ မေန ့ညက ေတြ ့လုိက္တဲ ့ ျမွားနတ္ေမာင္ေတာင္ ခ်စ္သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို မေျဖႏုိင္ေသးဘူးလုိ ့။ ဒါနဲ ့လမ္းမွာ ႏွင္းဆီျဖဴေလးေတြ ေတြ ့တာနဲ ့ ခ်စ္သူကို ဒါေလးနဲ ့ မွ်ားၿပီး တစ္ျခားေမးခြန္း ေျပာင္းခုိင္းရင္ေကာင္းမယ္လုိ ့ေတြးၿပီး ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူကိုေတြ ့ေတာ့ ခ်စ္သူဆီမွာ က်ေနာ္ အရင္ေရာက္ေနတယ့္ ႏွင္းဆီျဖဴေလးေတြ ေတြ ့ေတာ့ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ ခံရခက္သြားတယ္။ ဒါနဲ ့ခ်စ္သူဆီ အေျပးသြားၿပီး ေမးလုိက္မိတယ္..။<br />`........ ဒါဘယ္သူပန္းေတြ လည္း.....မင္း၀ယ္လာတာလား ဟင္´<br />ခ်စ္သူေျဖလုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက က်ေနာ္တင္ မဟုတ္ဘူး၊ စာဖတ္သူေတာင္ အံ့ၾသ သြားလိမ့္မယ္လုိ ထင္တယ္။<br />` ဒါ ရွင္မလာေသးခင္ ျမွားနတ္ေမာင္ဆုိတယ့္ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီးေပးသြားတာတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ေျပာသြားေသးတယ္၊ သူလည္း ဒီေမးခြန္းကို ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ ျပဳပါဆုိပဲ´<br /><br />သူေတာင္စား ျမွားနတ္ေမာင္ ဒင္းက က်ေနာ္ဆီလာၿပီး က်ေနာ္ကို အင္တာဗ်ဴးလာတာလုိလုိ အကူအညီလာေပးတာလုိလုိ နဲ ့က်ေနာ္ ခ်စ္သူေတာင္ လာလုေနေသးတယ္။<br /><br />ကဲဗ်ာ...က်ေနာ္လည္း ေပါက္တဲ့ နဖူး မထူးဘူးဆုိၿပီး ၀ယ္လာတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေလး ေပးၿပီး ျပန္လာတယ္။ ေမးခြန္း ေျပာင္းဖုိ ့ေတာင္ မေျပာခဲ့ေတာ့ဘူး။ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္ရင္လည္း က်ေနာ္ က်ရႈံးသြားႏုိင္တယ္ေလ။<br /><br />ဘယ္လုိပဲေနေန ဒီေမးခြန္းေလးကို က်ေနာ္ ေျဖႏုိင္မွ က်ေနာ္ခ်စ္သူကို ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္မွာ ျဖစ္သလုိ၊ ဟုိျမွားနတ္ေမာင္ကို လည္း ပညာေပးရာ ေရာက္မွာ ျဖစ္လုိ ့ စာဖတ္သူမ်ား ဒီေမးခြန္းေလး သိရင္ ေျဖသြားေပးၾကပါလုိ ့...<br /> <br />သတုိး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-978530588145503046?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-21660399452196468172008-11-16T10:26:00.002+03:002008-11-16T10:46:48.354+03:00<div style="text-align: center;">ရွင္ကြဲ<br /><br />တစ္ခ်ိဳ ့လူေတြက<br />သူတို ့ဘ၀ေတြမွာ<br />ၾကယ္ေတြေတာင္ ေၾကြက်ဖူးသတဲ့<br />ဒါေပမယ့္<br />ၿငိမ္သက္စြာ ခရီးႏွင္ေနခဲ့ၾကတယ္။<br />ကုိယ္မွာက<br />ေနေတြ၊လေတြ ေတာင္ ေၾကြက်ခဲ့ပါၿပီ.....။<br /><br />သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ခ်စ္သူ<br />ကံႀကံဳရင္ ျပန္ဆံုမွာေပါ့လုိ ့<br />ကံမေကာင္းသူတုိ ့ရဲ ့<br />လက္သံုးစကားကုိ ငါ မသံုးခ်င္ပါဘူး...။<br /><br />မႈိင္းညိွဳ ့ေသာလမ္းခြဲ<br />ငါရင္ေတြ ဆုတ္ျပတ္သတ္သြားပါေစ...<br />မင္းတစ္ခ်က္ ၿပံဳးခြင့္ရတုိင္း<br />ငါ က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို<br />ေရတြက္ရင္း<br />ငါေက်နပ္ေနပါမွာ....။<br /><br />တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ေ၀းသြားရမွာလား<br />အခုိင္အမာတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့<br />ငါခ်စ္ျခင္းေတြ လြင္ျပင္ထဲ<br />ဟစ္ေအာ္ေၾကကြဲ ေနပါၿပီ...။<br /><br />တကယ္ဆုိ.....<br />ခ်စ္ကံေခသူတုိ ့ရဲ ့<br />ရယူပုိင္ဆုိင္ခြင့္က<br />အလြမ္းဆုိတာ<br />ငါ........<br />အစကတည္းက သိသင့္ခဲ့တာေပါ့...။<br /><br />သတုိး<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2166039945219646817?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-44076578602788350012008-11-02T01:29:00.003+03:002008-11-02T12:10:39.300+03:00<div style="text-align: center;"><br />ပင္လယ္ခ်င္းတူေပမယ့္<br />ခံစားမႈပိုေပးႏုိင္တဲ့ေနရာမွာ<br />ငါေနပါရေစ…။<br /><br />ငွက္ငယ္ေတြ ေတးဆုိေနပါေစ<br />ခ်စ္သူအနား<br />တီတီတာတာ ေျပာဆုိခြင့္က<br />ငါအတြက္ ေပးဆပ္ခြင့္လား ???<br /><br />ေႏြးေထြးလတ္ဆတ္တဲ့<br />ငါခ်စ္ျခင္းေတြဟာ<br />ပင္လယ္ျပင္ကို မွီသလား<br />တေယာကို မွီသလား ?????<br /><br />ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ပါဘဲ<br />ခ်စ္သူေတြထက္ေတာင္<br />ရင္းႏွီးခ်င္တယ္…။<br /><br />ရင္းနီးတဲ့ မင္းအသံေလး<br />ၾကားတုိင္းဟာ<br />ငါရင္မွာ ဒီေရအလားေပါ့<br />ရင္တစ္ခ်က္ခုန္လုိက္တုိင္း<br />ဒီေရတက္ရမယ္ဆုိ…<br />ေဟာ့ဒီ ကမၻာမွာ<br />ကုန္းေျမဆုိ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ ..ခ်စ္သူ….။<br /><br /><br />က်ေနာ္ တကယ္ခ်စ္ရပါေသာခ်စ္သူ သုိ ့..အမွတ္တရ…<br /><br />သတုိး<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-4407657860278835001?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-10915619993473430802008-10-22T22:01:00.003+04:002008-10-22T22:15:50.311+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ရင္တံခါး</span><br /><br />မဂၤလာပါ<br />ဝင္ခ်င္ရင္ ဝင္ပါ<br />ထြက္ခ်င္ရင္ထြက္ပါ<br />ငါႏွလံုးသားတံခါးေလးေတာ့<br />ႏႈတ္ဆက္ က်ီစယ္<br />မေခါက္ခဲ့ပါနဲ ့ ေကာင္မေလးရယ္...။<br /><br />တံခါးေတြ အားလုံးထဲမွာ<br />ပန္းႏုေရာင္ ယုိင္နဲ ့နဲ ့တံခါးေလးက<br />ငါ ထာဝရ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရထားတဲ့<br />ပတၱာျပဳတ္ တံခါးေလးပါ...။<br /><br />အျပင္ပိုင္း ၾကည့္ရင္<br />အေရာင္ေတာင္ မပ်ယ္ေသးေပမယ့္<br />အတြင္းပိုင္းမွာ<br />အက္ေၾကာင္းရာ ထပ္ေနလို ့<br />မင္း တြန္းမဖြင့္ခင္<br />ေလတုိက္စဥ္ တုန္းကတည္းက<br />က်ိဴးပဲ့၊ပ်က္စီး၊ေၾကကြဲလို ့<br />ျပန္လည္ ျပဳျပင္ထားရတာပါ...။<br /><br /><br />က်ေနာ္ ရင္တံခါးေလးကို အတည္လာေခါက္သြားပါေနာ္...။<br />မက်ီစယ္ၾကပါနဲ ့လို ့... :)<br />သတုိး<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-1091561999347343080?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-30335491510538064692008-10-18T01:10:00.003+04:002008-10-18T01:45:51.252+04:00<div style="text-align: center;">စုတ္ၿပဲသြားေသာ ဒုိင္ယာရီ<br /><br />မိုးေရေတြ ျခား<br />ငါ<br />မင္းကို ေတြ ့ရွိခ်ိန္ဟာ<br />ၿငိမ္သက္စြာ<br />က်ဆင္းေနတဲ ့ ဒီမုိးေရစက္ေတြေအာက္မွာ<br />မင္းဟာ<br />အလြန္ကို လွပတဲ ့<br />မုိးနတ္သမီးေလးပမာ<br />ငါကို ႀကိဳဆုိေနတဲ ့<br />မင္းရဲ ့လက္ကေလးဟာ<br />ေမခလာ နတ္သမီေလး ပမာ...။<br /><br />ေဩာ္...<br />အလြမ္းရဲ ့ပူေလာင္မႈ<br />ဒါဏ္ကို ခံစားရတယ့္အခါ<br />မင္းရဲ ့လက္ဟာ<br />ကိုယ္ရဲ ့ ရင္ကိုပါ<br />ပူေလာင္ေစခဲ့တာ<br />မင္းသိခဲ့သင့္ပါတယ္...။<br /><br />တကယ္ပါ<br />ငါရဲ ့အခ်စ္ဟာ<br />မင္းနဲ ့ေတြခဲ ့တဲ့အခါ<br />မ်က္မျမင္ လူတစ္ေယာက္ပမာ<br />ရူးမိုက္စြာ<br />ကမ္းလင့္လက္ကုို<br />ေမွ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္...။<br /><br />ေနာက္ဆံုး စာမ်က္ႏွာထိေတာ့<br />မင္းေစာင့္သင့္ပါေသးတယ္<br />တကယ္လို ့ေပါ့<br />ေရးစရာမက်န္ေတာ့တဲ့<br />စာမ်က္ႏွာထိေပါ့<br />မင္း မေကာင္းေၾကာင္း<br />သမုိင္းကို<br />ငါ မေရးဖုိ ့<br />ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားပါ...<br />ငါတုိ ့ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့<br />ဒီ ဒိုင္ယာရီ<br />မစုတ္မၿပဲတဲ့ အထိေပါ့...။<br /><br />သတိုး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-3033549151053806469?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-19320957768442055252008-10-18T00:43:00.009+04:002008-10-18T01:46:06.834+04:00<div style="text-align: center;"><br />ေနခ်င္ေသးပါတယ္<br /><br />ခ်စ္ခြင့္မရမွန္း သိေပမယ့္<br />ခ်စ္ပါရေစ<br />အိပ္မက္ စိတ္ကူးယဥ္ေတြထဲမွာ...။<br /><br />မေက်ာ္ေကာင္းတဲ့ စည္းေတြ<br />တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား<br />ျခားသြားခဲ့ၿပီပဲ<br />(ဒါေပမယ့္)<br />ငါ<br />အဲဒီစည္းေတြနား ေနခ်င္ေသးပါတယ္...။<br /><br />ေက်ာ္လို ့မရတဲ့ တံတုိင္းေတြ<br />တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား<br />ျခားနားခဲ့ၿပီပဲ<br />(ဒါေပမယ့္)<br />ဒီတံတုိင္းေတြနား<br />ငါ<br />ေနခ်င္ေသးပါေသးတယ္...။<br /><br />ေအာ္ေခၚလို ့ေတာင္<br />မၾကားႏုိင္တဲ့ ဘဝေတြ<br />တို ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား<br />ျခားေနကုန္ပါလား<br />(ဒါေပမယ့္)<br />ငါ<br />အဲဒီတံတုိင္းေတြနား<br />မင္းကို ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါေသးတယ္...။<br /><br />မင္းဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနပါေစ<br />ခ်စ္သူေရ<br />ငါမင္းနဲ ့အနီးဆုံးမွာ<br />ခိုတစ္ေကာင္လုိ္<br />ခုိကပ္ ရွိခ်င္ေနတဲ့ သူပါ...။<br /><br />မင္းႏွင္မထုတ္တဲ ့<br />အခ်ိန္ေတြထိေပါ့<br />ငါ ေနပါရေစ..။<br /><br />သတုိး<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-1932095776844205525?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-57194312822695710592008-10-15T21:45:00.003+04:002008-10-15T23:16:36.956+04:00<div style="text-align: justify;">အင္း ဒီလိုနဲ ့ ေနာက္တစ္တက္ဂ္။ႀကီးႀကီးဝါေလ။အဟင့္ သူေၾကာင့္ က်ေနာ္မွာ ကိုယ္ရဲ ့ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ ခ်ခ်ေရးေပးေနရတယ္။စဥ္းစားၾကည့္တယ္ ဘယ္လိုေရးရပါလို ့။ေနာက္ဆံုးေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူး။ဒီအတုိင္းပဲ ေရးလုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္ဆုိၿပီး ေရးလုိက္တာပါ။<br />ၿပီးခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေန ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္။သီတင္းပတ္ တစ္ပတ္ဧ။္ ေနာက္ဆုံးေန ့။သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားဧ။္ လႈံေဆာ္မႈ။မလႈံေဆာ္ခင္ ကတည္းက ပါခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနေသာ က်ေနာ္။သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး အရက္ေသာက္မယ္ေပါ့။ေန ့လည္ေလာက္ ကတည္းက ျပင္လုိက္ဆင္လုိက္ ၾကတာ မၿပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္။က်ေနာ္က အဝယ္ေတာ္ေလ။က်န္တဲ့သူေတြ ကေတာ့ အခ်က္ေတာ္ေပါ့။ ဘာေတြခ်က္ျပဳတ္လဲ ဆုိတာၾကည့္ပါအံုး။ဝက္သားတုတ္ထိုးတဲ့။အခ်ဥ္ရည္နဲ ့ သုတ္ထားတဲ့ ဝက္သားသုပ္။ရုိးရုိးဝက္သားနဲ ့ တုိ ့ဖုိ ့ထားတဲ့ အခ်ဥ္ရည္။ဝက္သားျပဳတ္ၿပီး က်န္တဲ့အရည္။ ကဲမွတ္ကေရာ။ သူတုိ ့ကေတာ့ ဘီယာေသာက္လို ့ ဘာမွမျဖစ္။ က်ေနာ္မွာသာ တစ္ေယာက္တည္း လစ္ေတာ့တာ။အရက္ေလ ဝက္သားနဲ ့ ေပါင္းကစ္လိုက္တာ။လစ္သြားၿပီ။အမယ္ အခန္းေတာ့ ျပန္အိပ္ႏုိင္ေသးတယ္ဗ်။က်န္ေနေသးတယ့္ အရက္ပုလင္း ေလးရယ္။ ဖုန္းေလးရယ္။ ျပန္ေတာ့ပါလာတယ္။<br />အဲဒီကေန စၿပီးသြားတာပဲ။ ကုတင္ေပၚေရာက္တဲ့ အထိေပါ့။ ဘာမွကို မသိေတာ့တာ။မနက္အိပ္ရာ ႏုိးမွ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလာေျပာတယ္။ဒီေန ့ ဆရာဖုန္းဆက္တယ္တဲ့။ ေက်ာင္းကို ေစာေစာလာပါတဲ့။အဲဒါမွ မွတ္ကေရာ။ ထင္ထားတာထက္ ေစာေစာ ေခၚလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္မွာ မ်က္ႏွာပဲ သစ္ရေတာ့မလို။ ေရပဲတန္းခ်ိဳး ရမလို။စၿပီ ဇာတ္လမ္းက။<br />ေရမခ်ိဳးခင္ ေရေလးေတာ့ အဝေသာက္ မယ္ေပါ့။ ေသာက္လုိက္တာေပါ့။ တဂြပ္ဂြပ္နဲ ့ မၾကာပါ။ရိပ္ကနဲ ျဖစ္လာလိုက္မွ။ ညက အရွိန္က မေျပသာပါလားေနာ္။ ငါေတာ့ မွားၿပီ။ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ ေက်ာင္းကို ဦးတည္လုိက္တယ္ က်ေနာ္ ေျခလွမ္းေတြက။ ယုိင္တုိင္တုိင္နဲ ့ ဘာမွလည္း မစားခဲ့ရ။ ေကာ္ဖီေလးေတာင္ မေသာက္ခဲ့ရ။ လမ္းမွာလည္း မိုးက ရြာေနေသး။ ညစ္သမွ သိပ္ညစ္ေနၿပီေလ။ ေက်ာင္းေပၚ စတက္တာနဲ ့ ဟုိလူနဲ ့ တုိက္မိလုိက္ ဒီလူနဲ ့တုိက္မိလုိက္။ ေတာင္းပန္ စကား ခဏခဏ ေျပာရေသး။ ဘာသာစကား ပိုကၽြမ္းလာ တာေပါ့.. :P ။ အခန္းထဲ ဝင္တဲ့ အထိ လူတုိက္လို ့ ေကာင္းတုန္း..အဟိ။ ေျပာရင္း ဆိုရင္း ကိုယ့္အျဖစ္ကို စဥ္းစားၿပီး ရယ္ခ်င္လာမိတယ္။ ဒီလုိနဲ ့ စာသင္ရမယ့္ အခန္းကို ေရာက္လာတယ္။ အင္.. ဒီအခန္းမွာ လူလည္းမရွိ ပါလား။ငါတုိ ့ဘဲ ေစာေရာက္ေန သလားေပါ့။ဘယ္ ဟုတ္မလဲ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ ေရာက္လာမွ သိတာ။ သူလည္း က်ေနာ္တုိ ့ လုိပဲေလ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ ့ ဒီအခန္းကို ဦးတည္ၿပီး ေရာက္လာတာ။ ၿပီးမွ လူမရွိမွန္း သိမွ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ တစ္ျခားအခန္းမွာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့ က်ေနာ္တုိ ့လည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ နဲ ့ ေရာက္ခဲ့တယ္။ စာသင္ခန္း ခ်ိန္းတာ ကို ဆရာက က်ေနာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပတယ္။ ဟုိေကာင္ကလည္း အူတူတူနဲ ့ ဆုိေတာ့ လစ္တာေပါ့။ စာသင္ခန္း ေရာက္ေတာ့ ဆရာက ေမးတာေပါ့။ မင္းတုိ ့ဘာလို ့ ေနာက္က်လည္းေပါ့ တျခားေက်ာင္းသားေတြ ေတာင္ ေနာက္မက်ဘူး။ သူ ဖုန္းဆက္တဲ့ က်ေနာ္တုိ ့က ေနာက္က်ေနတာကိုး။ ဆုိဆံုးမၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ဒီလို မျဖစ္ေစနဲ ့ဘာနဲ ့ေပါ့။ ၅ မိနစ္လာၾကာသြားတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ကို ထုိင္ခုိင္းၿပီး စာဆက္သင္တယ္။ က်ေနာ္မွာသာ ပြဲပ်က္ေနတာ။ တျခားသူေတြ ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ေပါ့။ ဘာမွ မစားခဲ့တဲ ့ အရွိန္ရယ္၊ ေခါင္းကလည္းမူးေနတယ္ေလ။ ဆရာကသာ စာသင္ေနတာ။ က်ေနာ္မွာက စာထဲ အာရုံမစုိက္ႏုိင္ဘူး။ ဒီအခ်ိန္ၿပီးရင္ေတာ့ ဘယ္ဆုိင္သြား ရမလဲသာ စဥ္းစားေနတာ။ ေသခ်ာအာရံုစုိက္မွ ဆရာ ၁၀ ခြန္းေျပာ ၅ လံုး ၆ လုံးေလာက္ လုိက္ေရးႏုိင္တာ။ အခုဆုိရင္ ေဝးေရာေပါ့။ တကယ္ အဲဒီေန ့က ဗရုတ္သုတ္ခ မွ ဗရုတ္သုတ္ခ။ ျပန္ေတာ့ လူက အမွားေတြ ခ်ည္း လုပ္မိတာေရာ။ ေခါင္းကုိက္ေနတာ ေရာေပါင္းၿပီး ကုတင္ေပၚ တက္ အိပ္လုိက္ရတယ္..:P။<br /><br /><br />ေရးစရာေတြးၾကည့္တယ္။ ဘာမွထြက္မလာလို ့ ဒါေလးကိုပဲ ေတြးေရးလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အရက္မေသာက္ တတ္ဘူးေနာ္။ေတာ္ေနၾကာ တကယ္ထင္ေနမွာ စုိးလုိ ့။ တကယ္လို ့သာ ေရးလုိက္လုိ ့ကေတာ့ က်ေနာ္ကို တက္ဂ္ ခုိင္းတဲ ့ ႀကီးႀကီးဝါ၊ က်ေနာ္နဲ ့ခင္တဲ့ ႀကီးႀကီးေဝ၊ ႀကီးႀကီးေခါင္တုိ ့ကေတာ့ ဒီေလာက္ေတာင္ လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္ ေသာက္တဲ့ ေတနာေလး ဆုိၿပီး။ တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္ ဝုိင္းဝန္း ေခါင္းေခါက္ ၾကမွာ ျမင္ေယာင္သပ..ေဒါင္၊ေဒါက္၊ဒင္..လစ္ၿပီ။ နဂိုကတည္းက ေခါင္းမူးေနပါတယ္ ဆုိမွ။<br /><br />ႀကီးဝါေရ။ က်ေနာ္တက္ဂ္လုိက္ၿပီေနာ္။ ေနာက္က်ေနရင္ ေခ်ာတီး။ ေဗ်ာတီး။ အဟီး.. :P<br /><br />သတိုး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-5719431282269571059?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-30334315155153733712008-10-14T03:40:00.003+04:002008-10-14T03:51:09.140+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ေမွ်ာ္္လင့္</span><br /><br />မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ဘူး ေျပာေပမယ့္<br />ရင္ထဲက တစ္ေနရာစာမွာေတာ့<br />သူကို တုိးတိတ္ ေနရာေပးမိပါတယ္။<br /><br />မရႏုိင္ေတာ့ဘူး ေျပာေနေပမယ့္<br />မသိစိတ္ကေလးကေတာ့<br />သူကို တမ္းတ လုိခ်င္မိပါတယ္။<br /><br />မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တာ သိေပမယ့္<br />ႏွလံုးသား တစ္ေထာင့္မွာေတာ့<br />သူကို မဝံ ့မရဲ ေတာင့္တမိပါတယ္။<br /><br />မဆံုႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆုိတာသိေပမယ့္<br />ငါအသည္းႏွလံုးသားရဲ ့<br />အနက္ရႈိင္းဆံုး တစ္ေနရာမွာေတာ့<br />ေၾကကြဲစြာ၊ရူးသြပ္စြာ၊တိတ္ဆိတ္စြာ<br />ဆံုႏုိင္ခြင့္ကို တမ္းတမိပါတယ္။<br /><br /><br /> အသည္းကြဲ ဖူးသူတုိင္း ဒီခံစားခ်က္ကို နားလည္လိမ့္မယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ရင္း..<br /><br />သတိုး<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-3033431515515373371?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-70278592647209512332008-10-13T01:13:00.007+04:002008-10-13T01:24:00.178+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"> <span style="font-size:130%;">ေဝး</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;">တစ္ေျမစီျခားေနတဲ့<br />ငါတို ့ဘဝေတြမွာ<br />ဆံုႏုိင္ခြင့္ဆုိတာ<br />မွိန္ပ်ပ်<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း မီးအိမ္ေလးတစ္လံုးပါ။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ<br />ငါရဲ ့ ခ်စ္မိတ္ေဆြကေတာ့<br />မ်က္ရည္နဲ ့ ငိုေၾကြးျခင္းေပါ့။<br /><br />အထီးက်န္လွတဲ့ ငါဘဝထဲမွာ<br />အလြမ္းဆုိတာ<br />ငါကိုအလဲထုိး အႏုိင္ယူခဲ့သူပါ။<br />ငါရဲ့အိပ္စက္ျခင္းေတြ<br />သူဖ်က္စီးလုိ ့<br />အိပ္ပ်က္ညေတြ သူဖန္တီးတတ္ေသးတယ္။<br /><br />တေရးတမွိတ္ အိပ္ေပ်ာ္တာေတာင္<br />တမ္းတျခင္း အိပ္မက္ဆုိးေတြ<br />လက္ေဆာင္လာေပးေတာ့<br />အထီးက်န္ ငါ့ဘဝဟာ<br />အလဲလဲ အၿပိဳၿပိဳေပါ့။<br /><br />တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား<br />ရက္စက္စြာ ပိုင္းျခားထားတဲ့<br />ပင္လယ္ျပာနဲ ့ေတာင္တန္းမ်ား<br />ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္တဲ ့ စြမ္းအားငါမွာ မရွိပါဘူး။<br />(ဒါေပမယ့<span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">္္္္<span style="font-family:arial;"></span></span></span><cite></cite>္)<br />ကမ္းလင့္တဲ့ လက္<br />မင္းကိုခ်စ္တဲ ့ အခ်စ္မ်ားေၾကာင့္<br />စမ္းတဝါးဝါး မနက္ျဖန္ေတြထဲမွာ<br />ဆံုႏုိင္ခြင့္တစ္ခုေလာက္ေတာ့<br />ခလုတ္တုိက္မိေကာင္းပါရဲ ့<br />ေကာင္မေလးေရ...။<br /><br />သတုိး<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-7027859264720951233?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-76145362636289802542008-10-09T13:41:00.018+04:002008-10-10T02:09:08.237+04:00<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္လည္း စာေရးမယ္၊ေရးမယ္ mood သြင္းေနတာ ဒါနဲ ့ဆုိ တစ္ပတ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ဒါနဲ ့ဒီေန ့ေတာ့ ေရးမယ္ေပါ့။ မၾကာပါဘူး FIFA 2009 ထြက္တာနဲ ့ အကိုက္ဂိမ္းပဲ ကစားေနလုိက္မိျပန္တယ္။ ၾကာရင္ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝုိင္းေျပာလာၾကမွာ စုိးတာနဲ ့ႀကိဳးစား၊ဖ်စ္ညွစ္ၿပီး ေရးလုိက္တယ္ဗ်ိဳ ့။အဆုိးအေကာင္းကိုလည္း က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားဝုိင္းဝန္းေဝဖန္ ေပးၾကပါလုိ ့...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">အတိတ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း</span><br /><br />ဒီေန ့ဆုိလွ်င္ သူ ့အသက္ ၂၀ ျပည့္ၿပီ။ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေနရက္မ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ပစၥဳပၸန္ကာလက သူကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတ မိေစသည္။သူေရာက္ခဲ့ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ျပႀကီးသည္ သူအရင္ ေနခဲ့ေသာ သူတုိ ့ျမိဳ ့ေလးကို လႊမ္းျခံဳခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္။တိုးတက္ေနေသာၿမိဳ ့ျပလူေနစရုိက္ ႏွင့္ ေခတ္မီတုိက္တာႀကီးမ်ားက သူကို လႊမ္းမိုးေစခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပါ။သူရန္ကုန္ကို စေရာက္ခါစကေတာ ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အူလည္လည္ႏုိင္ေစသည္။ ေနာက္တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ ့ ေတာသားၿမိဳ ေရာက္ေပါ့ဗ်ာ။ဟုိေနရာဆုိလည္း မသြားတတ္ ဒီေနရာ ဆုိလည္း မသြားတတ္။ေတာ္ေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္ခဲ့သည္။ေယာက်္ားေလးမုိ ့လုိ ့သာေတာ္ေတာသည္။ေနာက္ဆံုးေတာ့သူမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားလာသည္ေလ။ သူေက်ာင္းတက္ေနသည့္ေဆးတကၠသုိလ္၏ လူတန္းစားအစုံအလင္။ ဒီၾကားထဲမွသူသည္သူအေပၚ နားလည္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ရရွိခဲ့သည္ကေတာ့ သူအတြက္ကံတရားေဖးမမႈ ေတြ ့ေပါ့။ သူတုိ ့ကလည္းသူမေရာက္ဖူးေသာ ေနရာမ်ား၊သူမစီးတတ္ေသာ လုိင္းကားမ်ား အစံုေပါ့။သူတုိ ့နဲ ့ေပါင္းမွသူလည္း လည္လည္ဝယ္ဝယ္ ရွိလာသည္။သူတုိ ့ၿမိဳ ့မွာဆုိ ထုိသုိ ့မဟုတ္ ဘယ္ေနရာသြားသြား ဆုိင္ကယ္ေလး တက္ခြ လုိက္ရင္ ရၿပီ။ဘယ္ေနရာမဆုိ သူက သိၿပီးသား။ သူေနထုိင္ခဲ့ေသာသူၿမိဳ ့ေလးမွာလည္း သူအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူအတြက္ဆုိ ေသဆုိေသ၊ ရွင္ဆုိရွင္။သူကိုအဲဒီေလာက္ ခ်စ္ၾက၊ခင္ၾက၊<br />တြယ္တာ ၾကသည္။ဒီအထဲ အသည္းဆုံးကေတာ့မိေမာ္ေပါ့။သူမနာမည္အရင္းက ေမာ္ေမာ္လြင္။က်ေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ကေတာ့ သူမကိုမိေမာ္လုိပဲ ေခၚသည္ေလ။အရင္းခ်စ္ဖုိ ့ေကာင္းတဲ ့သူငယ္ခ်င္းမေလး။က်ေနာ္ ဘယ္သြားသြား ျပန္လာလုိ ့သူမကိုမေခၚဘဲသြားတယ္ ဆုိတာ သိလုိက္လုိ ့ကေတာ့ မုိးမီးေလာင္ၿပီသာ မွတ္။က်ေနာ္ အိမ္ဆုိ သူမ အတြက္ တံခါးမရွိ၊ဓါးမရွိကိုး။<br />က်ေနာ္ကေန<br />“ဒီေန ့ေတာ့ ဘာဟင္းေလး၊စားလုိက္ရရင္ ေကာင္းမယ္ကြာလုိ ့ေျပာလုိက္မိ ယံုပဲရွိေသး”<br /><br />သူမက ညေနဆုိ ဟင္းလာပို ့ၿပီးေနၿပီ။အဲေလာက္ေတာင္ က်ေနာ္ကို အရမ္းခ်စ္သည္ေကာင္မေလး။သူမကို၊သူတုိ ့ကို ခြဲ ၿပီး တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ က်ေနာ္ပညာသင္ၾကားဖုိ ့ကံပါလာခဲ့သည္ေလ။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ သူတုိ့ၿမိဳ့့မွာ ေဆးေက်ာင္းဆုိတာွမရွိတာ။<br />အမ်ိဳးေတြထဲမွာေရာ ၊သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာေရာ က်ေနာ္က စတားျဖစ္ခဲ့သည္။က်ေနာ္ မွာက အေမရယ္၊သားရယ္ ဆုိၿပီး ေျပးၾကည့္လုိ ့ ဒီသားအမိပဲ ႏွစ္ေယာက္ရွိတာေလ။က်ေနာ္ ရန္ကုန္ကို သြားတဲ့ေန ့တုန္းကဆုိ က်ေနာ္အေမထက္သူမက ပိုငုိလုိ ့လူေျပာစရာေတာင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။အေဝးေျပးကားဂိတ္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူမကစငုိလုိက္တာ က်ေနာ္ ကားေပၚတက္ၿပီး ကားထြက္တဲ ့အထိေပါ့။ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြက အေၾကာင္းသိေပမယ့္ ကားဂိတ္ေရာက္ေနတဲ့ တျခားလူေတြကေတာ့ ခ်စ္သူရည္းစားေကာင္မေလးသူေကာင္ေလး တျခားသြားမွာမုိ ့လုိ ့ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ငိုေနတယ္ထင္ၾကတာေပါ့။ဒီေလာက္ ငုိလြန္းေတာ့ က်ေနာ္လည္း သနားလာမိတယ္။ဒါနဲ ့သူမကို<br /><br />“ ဟဲ့ မိေမာ္..နင္ကလည္းဟာ ငါအၿပီးသြားမွက်ေနတာပဲ.. နင္ ငါကိုဘယ္ေလာက္<br />ခ်စ္တယ္၊သံေယာဇဥ္ရွိတယ္ဆုိတာ ငါသိပါတယ္ ဟ ..တိတ္တိတ္ ငိုမေနနဲ ့”<br /><br />အဲဒီလုိေလး ေျပာလုိက္မိပါတယ္။သူမက ဘာျပန္ေျပာတယ္ မွတ္လဲ။<br /><br />“ေအာင္မာ နင္ကို ခ်စ္လုိ ့၊မခြဲႏုိင္လုိ ့မဟုတ္ဘူး...ငါ အႏြံ ့တာခံမယ္သူမရွိေတာ ့လုိ ့..အီးဟီး”<br />ဆက္ငို ေနပါေလေရာ။<br /><br />ဒီထိေအာင္ ဗုိလ္က်တဲ ့ေကာင္မေလး။က်ေနာ္သူတုိ ့ကိုခြဲၿပီး ပညာသင္ၾကားေနစဥ္ က်ေနာ္ဆီ စာမွန္မွန္ေရး ဖုန္းမွန္မွန္ ဆက္တဲ့ ေကာင္မေလး။က်ေနာ္ တစ္ႏွစ္၊တစ္ေခါက္ျပန္တုိင္း<br /><br />“နင္လူႀကီး ျဖစ္လာၿပီဟ..ေတာ္ေတာ္ေလး ခန္ ့လာတယ္ေနာ္..ဂ်ဴတီကုတ္စ္ေလးနဲ ့ဆုိ<br />သိပ္လုိက္မွာတဲ့”<br /><br />အျမဲ ေဝဖန္ေသးတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူကို ျပန္ေျပာတာေပါ့။<br /><br />“နင္လည္း တစ္ေန ့ တစ္ျခားလွလာတယ္ ဟ.. ငါစိတ္မခ်ေတာ့ဘူးဟ.. ငါသူငယ္ခ်င္းကို”<br /><br />ဟုေျပာလုိက္တုိင္း သူမမွာ ပီတိ ျဖာေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ ့ က်ေနာ္ကို မ်က္ေစာင္းထုိးရင္း<br /><br />“ေအာင္မာ..ငါက ဘာလုပ္ေနလုိ ့လဲ၊ ငါက ငါမိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးအံုးမွာ”<br /><br />တည္ၿငိမ္တဲ့ အျပံဳးေလးနဲ ့ျပန္ပက္တတ္တယ္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ပစၥဳပၸန္ႏွင္ ့တုိက္ရုိက္ထိေတြ ့ျခင္း</span><br /><br />ဒီလိုနဲ ့ က်ေနာ္ ေဆးတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ကုိေရာက္လာတယ္။ေက်ာင္းၿပီးလုိ ့<br />ေမြးဌာေနကို ခဏေလာက္ ျပန္လာခဲ့တာ..အိမ္ေတာင္မေရာက္ေသး။သတင္းက<br />က်ေနာ္ရင္ ကို ဆုံကန္ေနၿပီ။အေမက<br /><br />“သားေရ..သားသူငယ္ခ်င္း ေမာ္ေမာ္ေလးေတာ့ သူအိမ္ကေပးစားတဲ့ လူနဲ ့ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ ဆုိပဲ..အေမေတာ့ ဘာမွသိပါဘူးကြယ္ သူညီမေလး လာေျပာသြားလုိ ့”<br /><br />အေမ စကားေတာင္ ဆံုးေအာင္နားမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ က်ေနာ္ေျခလွမ္း မ်ားက သူမအိမ္ေလးဆီ။<br />အိမ္ေ့ရွေရာက္ေတာ့ အျမဲဝင္ထြက္ေနက် သူမရဲ ့အိမ္က က်ေနာ္အတြက္ သူစိမ္းဆန္ေနသလုိ။<br />တံခါးေလး ဖြင့္ၿပီး သူမနာမည္ကို ေအာ္ေခၚလုိက္မိတယ္။<br /><br />“မိေမာ္..ရွိလား”<br /><br />ခဏေနေတာ့ သူမအေျပးေလး ထြက္လာတာေတြ ့ရတယ္။က်ေနာ္ေမးခ်င္ေနတဲ့ စကားလုံးထြက္မလာေအာင္ သူပိတ္ဆုိ ့ႏုိင္ခဲ့တယ္။<br /><br />“လာ...လင္းေအာင္ ...ငါတုိ ့ထုိင္ေနက် ပန္းျခံေလးကို သြားၾကရေအာင္”<br /><br />ဒီလုိနဲ ့ကိုယ္ အသက္နဲ ့ အမွ် ရွင္သန္လာခဲ့ေသာ ပန္းျခံေလးဆီ ေရာက္လာခဲ့တယ္။သူမကပဲ စကား စလာတယ္။<br /><br />“ငါ နင္ကို ေျပာမထြက္ဘူးဟာ..ဒါေပမယ့္ တစ္ေန ့က်ရင္လည္း...သိလာရမယ့္ ကိစၥေလ”<br /><br />“ေအးပါ..ငါသိၿပီးသားပါ..အေမေျပာျပလုိက္တာ...ဒါေပမယ့္ ငါသိခ်င္တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္”<br /><br />“ဘာလဲ..ဒီကိစၥ မွာ ငါ ဆႏၵ ပါမပါဆုိတာ မဟုတ္လား...”<br /><br />“ဟုတ္တယ္..ငါသိခ်င္တာ အဲဒါပဲ”<br /><br />က်ေနာ္ဘာသာ က်ေနာ္ ပံုမွန္ေလသံနဲ ့ ေျပာလုိက္မိတယ္လုိ ့ထင္ေပမယ့္ က်ေနာ္အသံက ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္သြားတယ္။သူမမ်က္လံုးကို ပင့္ၾကည္ ့လိုက္တယ္။အို..သူမ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စေတြပါလား။<br /><br />“ငါ..ငါ...ဆႏၵပါပါတယ္..ဒါေပမယ့္ ငါအခ်စ္ေတြမပါဘူးဟ...ငါ သူကို မခ်စ္ဘူး..”<br /><br />“ဒါနဲ ့မ်ားဟာ..နင္ သူကို ဘယ္လုိ ေရြးခ်ယ္လုိက္တာလဲ..ငါကို လက္ခံလာေအာင္..<br />နားလည္လာေအာင္ ရွင္းျပပါအံုး”<br /><br />ေၾကကြဲစြာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ သံအလား။မိမိကိုယ္ကို ေဝဖန္ဖုိ ့ကို မစဥ္းစားႏုိင္ေသးခင္<br />သူမက က်ေနာ္အေတြးကို ေဖါက္ခြဲပစ္လုိက္ျပန္တယ္။<br /><br />“ငါ မွ နင္ကိုု ရွင္းျပဖုိ ့အင္အား မရွိေတာ့တာအမွန္ပါဟာ..”<br /><br />သူမစကား အဆုံး သူမရဲ ့မ်က္ႏွာအရႈံ ့အမဲ ့ေလး သူဘာလို ့အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သတိမထားခဲ့သနည္း။ခဏေနေတာ့ သူမညီမေလးက သူမကို ေဆးလာတုိက္တာေတြ ့ရသည္။<br /><br />“မိေမာ္..ေနမေကာင္းဘူးလား”<br /><br />“ေကာင္းပါတယ္ဟ..သူငယ္ခ်င္းရ။ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲ က်န္းမာေရးက။ငါမေန ့ညက အဆုတ္အေအးပတ္သြားလုိ ့ပါ”<br /><br />သူမရဲ ့ဟန္ေဆာင္ဖံုးကြယ္မႈေတြ ေအာက္မွာ သူလြင္ ့ေမ်ာေနခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။<br />သူမ မခ်စ္ႏွစ္သက္ေသာ သူႏွင္ ့လက္ထပ္ဖုိ့ လက္ခံလုိက္တယ့္အေၾကာင္းကို ဘယ္လုိ မွ ေခ်ာ ့ေမာ့ေမးျမန္းလုိ ့သူမတတ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။သူမ မရွင္းႏုိင္တာကို သူဘယ္လုိ ဇြတ္ရွင္းျပခုိင္းရမွာလဲ။သူမကို သူပိုင္ဆုိင္ခြင့္ကတစ္ခုပဲ ရွိသည္။အရမ္းခ်စ္ရပါေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ။ၿပီးေတာ့သူကိုယ္တုိင္ကလည္း သူမကို ခ်စ္ခြင့္မပန္ရေသး။ဒီတစ္ေခါက္ျပန္လာရင္ သူမကိုခ်စ္ခြင့္ပန္မယ္ ဆုိတဲ့ အေတြး၊ဘယ္ေတြေရာက္လုိ ့ ဘယ္ေတြေပ်ာက္ကုန္ၿပီလဲ။သူမွာ လုပ္စရာ ဆုိလို ့ အခြင့္အလမ္းတစ္ခု ပဲရွိသည္။ သူမ ႏွင့္ သူမ မႏွစ္သက္ေသာသူ လက္မဆက္ ႏုိင္ေရး သူႀကိဳးပမ္းရမည္။<br /><br />“ေကာင္းၿပီေလ.နင္ မရွင္းျပႏုိင္ဘူးဆုိရင္ ငါ ရွင္းျပႏုိင္တဲ့သူဆီကို ပဲ သြားေတာ့မယ္”<br /><br />“အာ..ငါ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မရွင္းႏုိင္တာကို ဘယ္သူက နင္ကို ရွင္းျပႏုိင္မွာလဲဟာ”<br /><br />“ကဲပါ..နင္ ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခဲ့..ငါ ျပန္လာရင္ သိရမွာေပါ့ဟာ”<br /><br />က်ေနာ္လည္း အရင္ဆံုး သူမရဲ့ ညီမေလး ဆီကို ေျပးခဲ့တယ္။သိခဲ့ၿပီ ..ထုိသူဘယ္နားမွာေနထုိင္ သနည္း ...?ထုိသူ အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ အိမ္ထဲဝင္ရမွာပင္ ရွိန္ေနမိသလုိကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္လုိက္ၿပီးဝင္လာခဲ့တယ္။ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အိမ္အျပင္အဆင္လွပလြန္းတဲ့ ပန္းျခံ၊အိမ္ကို တန္ဆာဆင္ေသာကႏုတ္ပန္းေတြ က သူကုိ သိမ္ငယ္ေစခဲ့သည္အလား။အာ..သူလည္း ေခတ္ပညာတတ္ပဲ။ဒါမ်ိဳးကို ဂရုစုိက္ၿပီး ေၾကာက္ရြံ ့ေနရင္ သူခ်စ္ရေသာခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလးကို ထာဝရ စြန္ ့လႊတ္လုိ္က္ရလိမ့္မည္။သူအိမ္ထဲေရာက္ေသာ အခါထုိသူက က်ေနာ္ကို ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆုိေနသည္။ကံတရား သည္ အဆန္းပါလား။က်ေနာ္က သူကိုရန္သူလုိ သေဘာထားၿပီး လာေရာက္ ရင္ဆုိင္ခ်ိန္တြင္ သူက က်ေနာ္ကို မိတ္ေဆြ ေဆြမ်ိဳး သဖြယ္ျပဳမူဆက္ဆံေသာအခါ အံ့ဩမင္သက္ရသည္။<br /><br />“ထုိင္..ညီေလး၊ ေမာ္ေလး ေျပာျပထားလုိ ့ညီေလး အေၾကာင္းကို ကုိယ္ၾကားဖူးတာၾကာၿပီ”<br /><br />“ညီေလး ဒီကို ဒီအခ်ိန္ေရာက္လာ လိမ့္မယ္လုိ ့လဲ ကိုယ္ႀကိဳေတြးထားၿပီးသား”တဲ့<br /><br />ကဲ..က်ေနာ္ ေျပာရမယ့္ စကားလံုးေတြလည္း ေျခာက္ကပ္ကာ၊သူေျပာတာကို ပဲေငးေမာနားေထာင္ေနမိသည္။သူပံုစံ၊သူစတုိင္ ႏွင့္ မိန္းကေလးေတြ ႀကိဳက္သလို လက္ထပ္ယူႏုိင္ပါလ်က္<br />က်ေနာ္ ခ်စ္ရပါေသာ က်ေနာ္ခ်စ္သူကို မွ လာေရာက္လုယူေနပါသနည္း။<br /><br />“က်ေနာ္ ဒီကိုလာခဲ့တာ မိေမာ္နဲ ့ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာစရာ၊ရွင္းစရာေလးေတြ ရွိလုိ ့ပါ”<br /><br />“အုိေက..ညီေလး ကိုယ့္ေျပာတာ ညီေလးနားေထာင္ၿပီးမွ ညီေလးႀကိဳက္ သလုိ ဆုံးျဖတ္ပါ”<br /><br />“ကိုယ္ ေမာ္ေလး ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ဟာ ညီေလးထက္ မေက်ာ္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာင္မွ..ညီေလးထက္ေတာ ့မေလ်ာ့ႏုိင္ပါဘူး။ကိုယ္ဒီလုိ ေျပာရတာလဲ ညီေလးက ေမာ္ေလး အေပၚထားရွိတဲ့ အခ်စ္ကို ယွဥ္ၿပိဳင္ခ်င္လို ့လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ကိုယ္ ဘဝမွာ ဘယ္မိန္းကေလးကို မွ စိတ္ဝင္တစားခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မရွိခဲ့ဘူး။ေမာ္ေလးနဲ ့မေတြ ့ခင္ေပါ့။”<br /><br />က်ေနာ္မွာလည္း က်ေနာ္ေရွ ့မွာ က်ေနာ္ ခ်စ္သူကို ခ်စ္လွပါၿပီ။ႀကိဳက္လွပါၿပီ ေျပာခံေနရတာကို ၿငိမ္ခံ ေနရတဲ့ အျဖစ္က ဆုိးလွပါတယ္။ဒီထက္ ပိုဆုိးလာရင္ က်ေနာ္ မျဖစ္မေနျပန္ေျပာရလိမ့္မယ္လုိ ့ေတြးေနတုန္း ေနာက္ဆုံး သူေျပာလုိက္တဲ့ စကားလံုးေလးဟာ က်ေနာ္ရင္ကို သာမကက်ေနာ္ရဲ့ လႈပ္ရွားမူ မွန္သမွ်ကို ရပ္တန္ ့ေစသည့္ စကားလံုး။<br /><br />“အခု..ေမာ္ေလး မွာ ႏွလံုးေရာဂါ ရွိေနတယ္ ညီေလး။ဒါေတြကို ေမာ္ေလး မေျပာျပခုိင္းဘူးေလအစ္ကို ကို။ဒါေပမယ့္ ညီေလးသိထားသင့္ပါတယ္။ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလးရဲ့ အေၾကာင္းကိုေပါ့”<br /><br />ေဩာ္..က်ေနာ္ကို သူမခံစားေနရေသာ ေရာဂါေဝဒနာ မသိမျမင္ေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားေသာသူမကို က်ေနာ္ စိတ္မဆုိးရက္ပါ။သူမဘယ္ေလာက္ ခံစားေနေန က်ေနာ္အား ျမဴမႈန္တစ္စိမွ်မခံစားေစလုိေသာ သူမဧ။္လုပ္ရပ္။က်ေနာ္သာ ညံ့ဖ်င္းခဲ့တာပါ သူမဧ။္ ဟန္ေဆာင္ဖုံးကြယ္ထားမႈကို မသိ၊မၾကား၊မျမင္ႏုိင္ခဲ့သည္ေလ။<br /><br />“အခု ဆုိရင္ ေမာ္ေလးေရာဂါက မခြဲမစိတ္ရရင္ အသက္အႏၱရာယ္ကို ပါထိခုိက္ႏုိင္တယ္တဲ့ ညီေလး”<br /><br />ဟုတ္ပါတယ္။က်ေနာ္လည္း ဆရာဝန္ေလာင္းေလ ဒီေရာဂါေတြရဲ ့အေျခအေန။ေရာဂါအတက္အက်ကိုသိပ္သိတာေပါ့။<br /><br />“ေမာ္ေလးကိုယ့္ကို လက္ထပ္ဖုိ ့လက္ခံတယ္ဆုိတာလည္း ကိုယ့္ကို ခ်စ္လုိ ့၊ညီေလးကို မခ်စ္လို ့မဟုတ္ပါဘူး။သူကိုယ္တုိင္က သူအသက္ေသရင္ ေသပါေစ။ညီေလး လက္ထဲမွာ ပဲ အေသခံမယ္တဲ့။ဒါေပမယ့္ကြာ ကယ္ႏုိင္လုိ ့ရတဲ့အရာကို ကိုယ္ကိုတုိင္လည္း ကယ္ခ်င္တယ္။ကိုယ္မွာရွိတဲ ့ စည္းစိမ္ေတြ ကုန္ခ်င္ကုန္ သြားပါေစ။ကိုယ္ သူအသက္ကို ကယ္ခ်င္တယ္။ ညီေလးဝုိင္းဝန္း စဥ္းစားတုိက္တြန္းေပးပါ”<br /><br />ကဲ..က်ေနာ္ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ။က်ေနာ္အတြက္ ေ့ရွ ဆက္ရမယ့္စကားလုံးလဲ မရွိေတာ့။ေခါင္းငုိက္စုိက္နဲ ့အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့ရသည္။စီးခ်င္းထုိးမယ္လုိ ့ဆုံးျဖတ္ၿပီး ေရာက္သြားခဲ့ေပမယ့္စစ္ပြဲ က မစခင္ ၿပီးေနခဲ့ၿပီ။က်ေနာ္မွာလည္း ခ်စ္သူ အသက္ဆက္ရွင္ႏုိင္ဖို ့ မည္သည့္အရာမ်ားႏွင့္ ကယ္တင္ႏုိင္မည္နည္း။ခ်စ္သူကို ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရႏုိင္ေပမယ့္ ခ်စ္သူအသက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖုိ ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္မတတ္ႏုိင္ပါ။က်ေနာ္ဆုိတာက ခုမွ ပညာသင္ၾကားဆဲ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊မိဘဆီက လက္ျဖန္ ့ေတာင္းကာပညာသင္ေနရသူ။က်ေနာ္ မိဘဆုိတာကလည္း ဒီသားအမိ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာေလ။အေမ ေစ်းထဲမွာဆုိင္ဖြင့္ကာ လုပ္ေကၽြးခဲ့လုိ ့သာ က်ေနာ္ ဒီအတုိင္း ရွင္သန္ေန ထုိင္ေနတာပါ။<br />ဒီလုိပံုစံ ၊ဒီဓနအင္အားနဲ ့ခ်စ္သူကို ဘယ္လုိ ကုေပးႏုိင္မည္နည္း။ခ်စ္သူရယ္ ခဏေတာ့ေစာင့္ပါ ကုိယ္ဆရာဝန္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ခ်စ္သူကို ကိုယ္ကို္တုိင္ ကုမယ္လုိ ့လဲ ကေလးအေတြးနဲ ့သြားေျပာလုိ ့မရ။ခ်စ္သူဧ။္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုသာ လက္ပိုက္ထိုင္ၾကည့္၊ ပူေဆြးေနရံု သာတတ္ႏုိင္မည္ေလ။က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္သင့္သနည္း။အိမ္ေရာက္လုိ ့အေမရင္ခြင္ထဲဝင္ကာ ငိုေၾကြးရံုပဲ ရွိေတာ့တာေလ။ ငိုတာအားရေတာ ့က်ေနာ္ ေရမုိးခ်ိဳးထမင္းစားၿပီး၊ သူမအိမ္ဘက္ ထြက္ခဲ့တယ္။<br />ရင္က်က္တည္ ျငိမ္လွပါၿပီလုိ ့ကိုယ္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္ေနတယ့္ က်ေနာ္.. သူမေ့ရွေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ကစုိ ့နင့္ေနၿပီ။က်ေနာ္ေရာက္လာေတာ့ သူညီမေလး အလုိက္တသိ ထြက္သြားေပးသည္။သူမက ကုတင္ေလးေပၚမွာ တေစာင္းေလးလဲေလ်ာင္းေနလ်က္။<br /><br />“မိေမာ္..ဘာျဖစ္လုိ ့ဒီအေၾကာင္းေတြငါကို မေျပာတာလဲဟာ”<br /><br />“နင္ သိရင္လည္း..ဘာထူးမွာလည္း လင္းေအာင္ရာ၊ငါနင့္ကို ပညာတတ္ ဆရာဝန္ႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္တာဟ”<br /><br />“ငါေၾကာင့္ နင့္ပညာေရး အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး၊ငါ သူကိုလက္ခံခဲ့တယ္ဆုိတာကလည္းငါ အသက္ဆက္ဖုိ ့၊ငါဘဝေကာင္းစားဖို ့ မဟုတ္ဘူးဟ။တစ္ေန ့နင္ ငါကို ရည္းစား စကားေျပာလာရင္ငါ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ငါလုိ ေရာဂါသည္ေၾကာင့္ နင္ရဲ ့ေတာက္ပတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ဆံုးေစခ်င္ဘူး။”<br /><br />ကဲ..က်ေနာ္ကို အဲဒီေလာက္ ခ်စ္ေသာ က်ေနာ္ခ်စ္သူ။ၿပီးေတာ့ သူမပဲ ဆက္ေျပာတယ္။<br /><br />“နင့္ ငါကို ခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာ လည္း ငါသိပါတယ္ဟာ..ငါကိုယ္တုိင္လည္း နင္ကို ခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာမလိမ္ညာ ခ်င္ေတာ့ပါဘူး”<br /><br />“ဟုတ္တယ္..မိေမာ္ ငါနင့္ကို ခ်စ္ေနခဲ့တာ အခု မွမဟုတ္ဘူး၊ဟုိအရင္ ငယ္ငယ္ကေလးတည္းက ဒါေပမယ့္ဟာ”<br /><br />က်ေနာ္ရဲ ့အသံ တုိးဝင္သြားမွန္း သူမလည္းနားလည္ ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ေပးဆပ္ျခင္းကိုယ္စီနဲ ့က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဖက္ငို ရံုကလြဲၿပီး ဘာမွမတတ္ႏုိင္။<br /><br />“လင္းေအာင္..”<br /><br />“ေျပာ..မိေမာ္”<br /><br />“ဒီဘဝမွာ မေပါင္းခဲ့ၾကတဲ ့ဒို ့ႏွစ္ေယာက္ ေနာင္ဘဝဆက္တုိင္းေပါင္းၾကဖုိ ့ အျမဲ ဆုေတာင္းေနၾကမယ္ေနာ္”<br /><br />“ေအးပါ..ငါအျမဲ နင္အတြက္ ၊ငါတုိ့ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနမယ္ဆုိတာ နင္ယံုသြားေပးပါ..ၿပီးေတာ့နင္ကို ထာဝရ ခ်စ္ေနမယ္ဆုိတာလည္း”<br /><br />က်ေနာ္စကားဆံုးေအာင္ မေျပာလုိက္ရေတာ့။သူမဧ။္ ေရာဂါက သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကို ယခုခ်ိန္္ေလးတုိင္ လုိက္လံဒုကၡေပးေနတုန္းပါလား။သူတုိ ့မိသားစု၊ဆရာဝန္ ေရာက္လာၿပီး သူမရဲ ့ ေမ့ေမ်ာေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို မယူသြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူရဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပန္းတုိင္ ဟာလည္းတေျဖးေျဖးနဲ ့ေဝးသြားခဲ့ဲ ၿပီေလ။သူကို စာနဲ ့တဖံု၊ လူလႊတ္၍ တစ္မ်ိဳး ေျပာခိုင္းထားေသာ္လည္း က်ေနာ္သူဆီ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ထုိလုပ္ရပ္မွာ သူမကို မခ်စ္၍မဟုတ္။ခ်စ္၍သာ ျဖစ္သည္။ေနာက္ဆံုးေတြ ့ဆုံခ်ိန္ေတြမွာ ေၾကကြဲေနတဲ့ က်ေနာ္မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ၿပီးသူမကို ေရာဂါပိုမိုမတုိးေစခ်င္ပါ။<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေပးဆပ္ျခင္းမည္သည္လား</span><br /><br />သူမတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ထြက္ခြာမည့္ေန ့ဆက္ဆက္လာခဲ့ပါလုိ ့သူမေသခ်ာမွာၾကားထားေသာ္လည္း က်ေနာ္ ေရာက္လာခဲ့သည္ေနရာက သူမမေတြ ့ႏုိင္သည့္ ဘုရားေစတီေတာ္ေပၚသုိ ့။ဒီအခ်ိန္ဆုိ သူမတုိ ့ၾကင္စဦးလင္မယားႏွစ္ေယာက္ က်ေနာ္ကို မေတြ ့၍ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ရွာေနၾကေတာ့မည္။အဆုိးဆံုးက က်ေနာ္ခ်စ္ရပါေသာ က်ေနာ္ခ်စ္သူ။မ်က္ရည္တလိမ့္လိမ့္က် အရူးပမာ ဟစ္ေအာ္ငိုေၾကြး၍ ေနာက္ဆံုးေလယာဥ္ေပၚသို ့ေတာ့ သူမတက္သြားလိမ့္မည္။က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးခ်မ္းသည့္ ဘုရားရိပ္၊တရားရိပ္မွာ သူမအတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနသည္ ဆုိတာ တစ္ေန ့သူမျပန္လည္ သိရွိခဲ့ရင္ က်ေနာ္ေပးဆပ္ျခင္းသည္ ရင္ႏွင့္အမွ် ရင္းခဲ့ရေၾကာင္း၊ေတးသီကဗ်ာတစ္ပုဒ္ က်ေနာ္တုိ ့ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားတြင္ က်န္ရွိေနလိမ့္ဦးမည္ဟု က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။<br /><br /><br />ဤဝတၳဳတုိသည္ က်ေနာ္ဧ။္စိတ္ကူးယဥ္ ဝတၳဳသာျဖစ္ပါသည္။တုိင္ဆုိင္မႈရွိခဲ့ေသာ္ (သုိ ့မဟုတ္)အမွားတစ္စံုတရာ ရွိခဲ့ေသာ္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္။အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္သည္ ရိုးရုိးသာမန္ ဝါသနာရွင္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း...။<br /><br />သတုိး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-7614536263628980254?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-56855929495685849192008-10-07T22:42:00.013+04:002008-10-08T00:55:31.387+04:00လုပ္ၾကပါအံုး..အဟီး။ မဝါတက္ခုိင္းလုိ့သာ တက္ရတာ "ျဖစ္သလုိေလး စားလုိက္ပါတယ္”<br />ဆုိေတာ့ ေခါင္းစဥ္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ တစ္ခါမွ<br />ဒီလုိေခါင္းစဥ္မ်ိဳးႏွင္ မေရးဘူးေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္။<br />အဟဲ ဒါနဲ့က်ေနာ္လည္း စဥ္းစားၾကည့္တယ္ “အင္း..ငါဘယ္ေန့ေတြမ်ား<br />ျဖစ္သလုိ စားလုိက္မိသလဲေပါ့”။ ျဖတ္ကနဲဆုိ ေပၚလာလုိက္တာ က်ေနာ္လည္း<br />ဒီ(၂) ႏွစ္အတြင္းမွာ ျဖစ္သလုိစားလုိက္တဲ့ ရက္ေတြက နည္းမွမနည္းတာကိုး..အဟီး။<br />ဒါနဲ့ပဲမဝါေရ ျဖစ္သလုိစားလုိက္တဲ ရက္ေတြထဲက အဆုိးဝါးဆံုးေန့ေလး တစ္ေန့ကို<br />တက္လုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။အဲဒီေန့လား တနဂၤေႏြေန့ေလဗ်ာ... အဟား။<br />စာဖတ္သူေတြ့ကေတာ့ “အင္း... ဒီေကာင္ေလးေတာ့<br />တနဂၤေႏြေန ့လုိေန ့မ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္သလုိစားတတ္ပါသလား”<br />လုိ့ေတာ့ မထင္ပါနဲ ့ဗ်ာ ။ဟုတ္လဲ ဟုတ္ေနတာကိုး... :P ။ အဲဒီေန ့က<br />ေက်ာင္းလဲပိတ္၊ အလုပ္ဆုိတာလည္း ပိတ္တဲ့ေန့ရက္ေပါ့။ ဒါနဲ ့က်ေနာ္က<br />စဥ္းစားမိတယ္ ဒီလုိေန ့မ်ိဳး ဘယ္သြားရင္ေကာင္းမလဲ လုိ ့။မ်က္စိလည္း<br />အာသာေျပ ပန္းျခံသြားရင္ ေကာင္းမလား။ အဲ...ဟုတ္ေပါင္။ ေဩာ္ အခုမွ<br />သတိရတယ္။ဒီလ စားဖုိ့ ေသာက္ဖုိ့ဝယ္ရအံုးမွာပါလား။ ဒီလုိနဲ့ေစ်းသြားမယ့္<br />အေဖာ္ေလး ဘာေလးရမလား လုိက္စံုစမ္းၾကည့္တယ္။ ကံေကာင္းပံုမ်ား ေျပာမေနနဲ ့။<br />လုိက္မယ့္ အေဖာ္ဆုိလို ့ က်ေနာ္ရယ္၊ က်ေနာ္လြယ္တဲ့ ေက်ာပိုးအိပ္ ပဲရွိတာဗ်ိဳ ့။<br />ဒီလုိ့နဲေစ်းေရာက္သြားပါေလေရာ။ေဩာ္..ေျပာဖုိ့ေမ့ေနလုိက္တာ။က်ေနာ္ေစ်းသြားတ့ဲ့<br />အခ်ိန္ လည္းၾကည့္အံုး။ညေန၆နာရီ ထုိးေနၿပီ။ညက ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ေနလို့ေလ..<br />အဟဲ။ အိပ္ရာထ ေနာက္က်သြားတာေရာ ၊ အေဖာ္လုိက္ရွာရတာေရာ ေပါင္းၿပီးေပါ့။<br />ကဲပါ...ဆက္ၾကပါစုိ့။ လုိရင္း မေရာက္ပဲ ေနပါအံုးမယ္။ ေစ်းကလည္း စည္လုိက္တာဗ်ာ။<br />ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပဲ(တုိးလုိ့ကို မရတာ)။သိတယ္ မဟုတ္လား။ေယာက်္ားေစ်းဝယ္ေလ။<br />အေစာႀကီးကတည္းက ဝယ္မယ့္စာရင္းလည္း မလုပ္ခဲ့။<br />ဟုိေရာက္မွ ဟုိဟာဝယ္ရမယ္၊ ဒီဟာ ဝယ္ရမယ္နဲ့ တစ္ေယာက္တည္းကို<br />ရႈပ္ယွက္ခက္ေနပါေလေရာ။အကုန္လံုး စံုေအာင္ဝယ္ၿပီးၿပီလို ့ သက္ျပင္းခ်ႏူိင္တဲ ့<br />အခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာနာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့“လစ္ၿပီဟ..(၇)နာရီ (၄၅) မိနစ္ရွိေနၿပီ”။<br />ဟုတ္တယ္ေလ... အေဆာင္ကေနေစ်း၊ ေစ်းကေနအေဆာင္ကိုအသြားအျပန္က<br />၁ နာရီေလာက္ၾကာတယ္။ အေဆာင္လည္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ လူက<br />ဖတ္ဖတ္ေမာေနၿပီ။သယ္ရတဲ့့ ပစၥည္းအေလးခ်ိန္၊ ညကအိပ္ေရးပ်က္တာေရာေပါ့။<br />က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ့။“ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္ပဲ” ကုတင္ေပၚတက္ၿပီး<br />အိပ္လုိက္တာ ည (၁၂) ေက်ာ္မွ ႏုိးလာတယ္။ မနက္ျဖန္ဆုိ တနလၤာေန့ ေက်ာင္းကတက္ရမွာရယ္၊<br />အိမ္စာ မၿပီးေသးတာရယ္၊ မဝါတက္ခုိင္းတဲ့ ဟာလည္း မတက္ရေသးဘူးေလ။<br />မထူးေတာ့ပါဘူး...ဒီညေတာ့ဘာမွမခ်က္ေတာ့ဘူး။လုပ္စရာရွိတာအရင္လုပ္ရမယ္ေပါ့။ စဥ္းစားေနတုန္း...ျဗဳန္းကနက္ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္လန့္သြားတယ္...<br />“ဘာလဲဟ ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့” ဗုံေပါင္း မ်ားစြာ ၿမိဳထားမိသလုိ။ေဘးမွာ လူရွိရင္<br />(အဲဒီလူ ဟာ ႏွလံုးေရာဂါ ရွိတယ္လူ)ဆုိရင္ေပါ့ လန့္ၿပီးတက္သြားႏုိင္တယ္။<br />ဗုိက္ေလ က်ေနာ္ဗုိက္ေပါ့တဂြီဂြီ ျမည္ေနလုိက္တာ ေဘးအခန္းေတြေတာင္<br />လန့္ႏုိးေလာက္တယ္ဗ်ာ။ ဒီအခ်ိန္က်မွ လည္း ဘာမွမရႏုိင္ေတာ့။သူငယ္ခ်င္းေတြ<br />လုိက္ေမးရေအာင္ကလည္း က်ေနာ္အိပ္ရာက ျပန္ႏုိးလာတဲ့အခ်ိန္ကိုၾကည့္အံုးေလ။<br />ဒါနဲ့ဟုိေလွ်ာက္လွန္ ဒီေလွ်ာက္လွန္ေပါ့ (ေလွ်ာက္မေတြးနဲ ့ေနာ္)။<br />ေရခဲေသတၱာကိုေျပာတာ...:D။ေဟာ.. ေတြ့ၿပ္ီ။ရတနာေသတၱာကို ေတြ့လုိက္ရလုိ့<br />ေပ်ာ္ျမဴးသြားတဲ့ ပင္လယ္ဓါးျပလုိ ေျခလွမ္းကေလးနဲ့က်ေနာ္..<br />ဘီစကစ္အထုပ္ေလးဆီ။ အဲဒီ ဘီစကစ္အထုပ္ေလးကိုပိုက္ၿပီး က်ေနာ္မွာ<br />ေရဗူးေလးတစ္ဗူးနဲ့ ႏွစ္ပါးသြားက ခဲ့ရတယ္။ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့မွာေပါ့။ဘီစကစ္ေလး<br />တစ္ခုကိုက္လုိက္၊ ေရေလး တဂြတ္ေသာက္လုိက္ေပါ့။ႀကိဳးစားပန္းစား<br />ေရးေနမိလုိက္တယ္။ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာေလ...စာေၾကာင္းေလးေတြ အစီစီ။ဘာေတြေရးေနလဲ သိခ်င္ၾကလား..?။. ..မဝါကတက္ခုိင္းလို့..အဟင့္။ဟုတ္တယ္ မဝါေၾကာင့္(ဘာမွေတာ့ မဆုိင္ပါဘူး... :P)။<br />တက္ရင္းတက္ရင္းေပါ့။ ကုန္သြားလုိက္တာ လူမမည္ ဘီစကစ္ေလးတစ္ထုပ္၊<br />ေရမသန္ ့တသန္ ့ေလးတစ္ဗူးန့ဲ ့...ေတြးရင္း မ်က္ရည္ေတာင္<br />က်လာတယ္..ကိုယ့္အျဖစ္ကို.....။ဒီလုိနဲ့ျဖစ္သလုိေလး စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ... :P ။<br /><br /><div style="text-align: left;"> မဝါေရ..က်ေနာ္တက္လုိက္တယ္ေနာ္...ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စီေဗာက္မွာေရးသြားမွန္း မသိဘူး။အခုမွေတြ ့့လုိ ့တက္လုိက္တာ။ေနာက္က်ေနရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္...အမေရ။စာထဲမွာ ေနာက္ထားတာ စိတ္ဆုိးရဘူးေနာ္.. :) ။<br /></div><br />သတုိး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-5685592949568584919?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-13091034723734224702008-10-03T03:15:00.006+04:002008-10-03T21:34:56.235+04:00<div style="text-align: center;"><br />အဲဒီ<br />ပန္းႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို<br />နမ္းႏိူင္ဖို ့ေလးေတာင္မွ<br />အသည္းက မခုိင္ေတာ့ေလ…။<br /><br />နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္<br />ကိုယ့္စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္္မက္ေတြရဲ ့<br />တစ္ဘဝစာ အခ်စ္နဲ ့အလြမ္းမွာ<br />သူမသာလွ်င္ ကမၻာတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆုိတာ…။<br /><br />သခင္မ သိေစခ်င္ပါတယ္<br />ကိုယ့္ရင္ထဲက အျမဳေတဟာ<br />သူေလွ်ာက္ဖုိ ့လမ္းမွာ<br />လမ္းခင္းေက်ာက္အျဖစ္<br />ေၾကမြစာ ခင္းေပးခဲ ့တယ္ဆုိတာ…………။<br /><br />ထားပါေတာ့ေလ<br />တႏုံ ့ႏုံ ့ အတြင္းေၾကေနတဲ့<br />ဆြ ့ံအ နားမၾကားသူတုိ ့ရဲ ့<br />ႏွလံုးသားဟာ<br />ႀကီးျမတ္လွတယ္ ဆုိတာ<br />သခင္မ သိိရင္ ေသေပ်ာ္ပါတယ္…။<br /><br />သတုိး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-1309103472373422470?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-40576962027569845952008-09-30T03:58:00.026+04:002008-10-03T02:11:26.419+04:00<div style="text-align: justify;"><br />ခ်စ္သူ..ဟုတ္သည္ ဒီစာသားေလးကို ခ်စ္ဖူးသူ တုိင္းလည္း သံုးဖူး ၾကလိမ္ ့မည္။ ခ်စ္သူတုိင္းလည္း သူတို႕ရင္ထဲမွာ သူတို႕ ခံစားခ်က္…သူတို့ျဖစ္ပ်က္ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ..မေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ…အျမဲတမ္း သတိရေနလိမ့္မည္။ရင္ထဲက စကား ဆုိတာ ပုတ္သုိးတယ္္ဆုိတာ ဘယ္တုန္းက ရွိဘူးလုိ့လဲ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား…က်ေနာ္ ရင္ထဲ က အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ကေတာ ထုိကဲ့သုိ႕ ပဲယခုထိတုိင္ မွတ္မိေနဆဲ ပါ…..ဒါ မထူးဆန္းဘူးေလ…က်ေနာ္ ေရွ ့ကေျပာခဲ့သလုိ ့ေပါ ့။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတဲ ့အရာ နဲ ့ပတ္သတ္ၿပီးေပါ ့..။အင္း တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ ့ အခ်စ္ဆုိတာ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေပါ့့..။<br />တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ ့အခ်စ္ဆုိတာ ခါးခါးဆုိပဲ…ကုိအငဲ ဆုိခဲ ့သလုိ မ်ိဳးေပါ ့....<br />က်ေနာ္အတြက္ အခ်စ္ ဆုိတဲ့ အရာကေတာ ့ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းကို စေပးခဲ ့တာပါ…<br />တကယ္ပါ။ အရမ္းကို ကဗ်ာဆန္ဆန္ အျဖစ္အပ်က္<br />ျဖစ္ခဲ ့သလုိ ေနာင္တေတြ တသီတသန္းႀကီးေပးခဲ့တာပါ..................။<br /><br /> မိုးေရခ်ိန္ အလြန္နည္းပါးပါတယ္ ့ဆုိတဲ ့့ အလယ္ပိုင္း မိုးနည္းရပ္ဝန္းေဒသမွာ ေပါ ့..<br />သို ့ေသာ္ ထုိ ေန ့က က်ေနာ္တုိ ့ၿမိဳ ့မွာ က်ေရာက္လာေသာ မိုးမွာ<br />လက္ဖ်ားခါေလာက္ေအာင္ ရြာသြန္းခဲ ့ပါသည္…………။<br /> ဝတၳဳ ေတြက လုိ ထီးမပါ တဲ ့သူ ့ကို က်ေနာ္ထီး ေပးခဲ ့ျခင္းမရွိပါ……။<br />ဘာလုိ ့လဲဆုိေတာ ့ က်ေနာ္မွာ လည္း ထီးမပါခဲ ့ဘူးေလ ။<br />က်ေနာ္တုိ ့ေရာက္ေနတဲ့့ေနရာေလး လဲ ၾကည္ ့ပါအံုး။<br />တမာပင္ေတြ တစီတတန္းႀကီး စုိက္ထားတဲ ့ တမာလမ္းလုိ ့<br />နာမည္ တြင္တဲ ့ လမ္းမႀကီးေဘး က တမာပင္ အုိႀကီး ေအာက္မွာ ေပါ ့…<br />မိုးရိပ္ခိုရင္း……………………။<br /><br />ခ်ိန္းဆုိထားျခင္းလည္း မရွိပါ…။ဘာလုိ ့လဲ ဆုိေတာ ့<br />က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္က တစ္ဦးတစ္ျခားစီမွာ ရပ္ေနတာပါ…။<br />သူကေတာ ့က်ေနာ္ ကို စိတ္ဝင္စားျခင္းရွိပံု မရပါဘူး…။<br />သူစိတ္ဝင္စား ေနတာ က ဘယ္အခ်ိန္ မိုးတိတ္သြား မလဲ ဆုိတာ ေနမွာ ပါ….။.<br />မၾကာပါဘူး..မိုးလဲ တိတ္သြားေရာ သူလည္း ဆုိင္ကယ္ ေပၚတက္ၿပီး<br />ေမာင္းထြက္သြားတယ္………။<br />ေဩာ္..အဲဒီ အခ်ိန္ကတည္း က က်ေနာ္ရင္ထဲ မွာ ဟာၿပီး<br />စၿပီးလြမ္းတတ္မွန္း က်ေနာ္ကိုယ္ က်ေနာ္ မသိခဲ ့ရိုးအမွန္ပါ….။<br />မိုးစက္ေတြ သီခိုေနတဲ ့သူရဲ ့မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ္ ့စိမ္ ့ၾကည္ ့ခဲ ့မိတဲ ့<br />ခဏ ေလးအတြင္းမွာ က်ေနာ္ သူကို ခ်စ္ခဲ ့မိေလသလား….။<br />မထူးပါဘူး…က်ေနာ္လည္း သူလုိပဲ ေလ ၾကာၾကာ မေတြးလုိက္ရဘူး ..။<br />ေမေမ ခုိင္းလုိက္တဲ ့ ကိစၥေလးက လည္း ရွိေသး သကိုး…….။<br />ဆုိင္ကယ္ေလးေပၚ ေကာက္ အတက္….မေမွ်ာ္လင္ ့ဘဲ ျမင္လုိက္ရတဲ<br />့ျမင္ကြင္းတစ္ကြင္း………။<br /><br />“ဆုိင္ကယ္တစ္စီး လမ္းေပၚမွာ လဲ ေနပါလား”<br /><br />…က်ေနာ္ရဲ့ အာေမဋိတ္သံအဆံုးေနာက္<br />အာေမဋိတ္သံ တစ္ခု က်ေနာ္ ရင္ထဲ ကေန ထြက္က်လာျပန္တယ္……။<br /><br />“ မိုးပါလား…..ဘုရား ဘုရား ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ”<br /><br />ယခု ပဲ က်ေနာ္ရဲ ့ေရွ ့မွာ<br />ေၾကာ ့ေၾကာ ့ေလးထြက္သြား တဲ ့ေကာင္မေလး…<br />ေသြးအိုင္ရဲ ့အလယ္မွာ ေမ ့ေမ်ာ ေနေလရ ဲ ့။<br />ေဩာ္ …မုိးဆုိလုိ ့ေျပာျပရအံုးမယ္ …မိုးဆုိတဲ ့နာမည္ က က်ေနာ္<br />သူကို စေတြ ့ကတည္းက စိတ္ထဲ က တုိးတုိးေလး ေပးလုိက္မိတဲ ့နာမည္ေလးပါ…။<br />ဒါနဲ ့က်ေနာ္လည္း အကူအညီ ရ လုိ ရျငား လုိက္ၾကည္ ့မိေတာ ့..။<br /><br />“ ဟိုက္ ..ဘယ္သူ မွ ကို မရွိပါလား လမ္းေပၚမွာ ……”<br /><br />ဒီေန ့က်မွ ဘာေတြျဖစ္ၾကလဲ မသိ…..လမ္းေပၚမွာ လူဆုိလုိ ့ က်ေနာ္ရယ္<br />ေမ ့ေမ်ာေနတဲ ့သူရယ္ ပဲ ရွိၾကတာပါလား…။<br />မိုးကလည္း အဆမတန္ ရြာသြန္းခဲ ့တာကိုး…ၿပီးေတာ ့အခ်ိန္ လည္းၾကည္ ့အံုးေလ။<br />ညေန ၇ နာရီေက်ာ္ …ညေန ဆုိေပမယ္ ့မိုးက အံု ့ၿပီး ရြာသြန္းေနတာေၾကာင္ ့<br />ည ၈ နာရီ လား မွတ္ရတယ္…အေတာ္ကို ေမွာင္ေနၿပီ….။<br />ဒါနဲ ့ က်ေနာ္လည္း သူကို ထူၿပီး သူကိုေခၚ ၾကည္ ့တယ္ ..မုိးလို ့နာမည္ တပ္မေခၚရဲေသးဘူးေပါ ့..။<br />“ ေဟ ့..ေဟ ့ညီမေလး….”<br />ဒါေပမယ္ ့သူၾကည္ ့ရတာ က်ေနာ္ေခၚ သံ ကို သူမၾကားႏုိင္ဘူးထင္ပါတယ္ ..<br />ဆက္လက္ ေမ ့ေမ်ာ ေနေလရဲ ့..က်ေနာ္လည္းသူကို ဒီအတုိင္းဆက္ထားလုိ ့<br />မျဖစ္ႏုိင္တာရယ္..သူအသက္ အႏၱရာယ္ ကို စိုးရိမ္တာေရာ ေပါင္းၿပီ လူက ထူပူေနၿပီေလ…<br />ထူးပါဘူးေလ ..က်ေနာ္ သူကို ေပြ ့လုိက္တယ္ ..ၿပီးေတာ ့က်ေနာ္ မွတ္မိသမွ်<br />ေဆးခန္းေတြကို စိတ္ထဲ ကေန ရြတ္ၾကည္ ့လုိက္တယ္ ..အခု ေရာက္ေနတဲ ့ေနရာ နဲ ့<br />နီးႏူိင္ သမွ် အနီး ဆုံးရွိေန မယ္ ့ေဆးခန္း…” စိတၱ သုခ” ဟုတ္ၿပီ…<br />ဒီလမ္း ရဲ ့ ေရွ ့ႏွစ္လမ္းေက်ာ္ …..<br />ဒီလို နဲ ့က်ေနာ္ သူကို ေပြ ့ၿပီး ေဆးခန္းကို ေရာက္လာခဲ ့တယ္…သူကေတာ ့<br />အခုတုိင္ထိ ေလာက နဲ့အဆက္သြယ္ ျပတ္ေနတုန္း….။<br />ေဆးခန္းကို ေရာက္ေတာ ့ဆရာဝန္ ကလန္ ့ေနေသးတယ္…။<br /><br />“ယာဥ္တုိက္မႈ ျဖစ္တာလားတဲ့..ေဆးရံု မွာ အစစ္အေဆးခံၿပီးလာေတြ ေမးေနေသးတယ္”<br /><br />က်ေနာ္ လည္း စိိတ္ပူတာေရာ ..စိတ္ပူလာတာေရာေပါင္းၿပီး သူကို ေဟာက္လုိက္မိတယ္…။<br /><br />“အာ ဗ်ာ..ဆရာကလည္း လူနာ ကုမွာ လား…. ပုလိပ္္စစ္ စစ္ မွာလား”<br /><br />တကယ္ေတာ ့ ဆရာဝန္ ေမးတာလည္း သမာရိုးက် ေမးရမယ္ ့ေမးခြန္းပါ။<br />..ဒီလို မ်ိဳး ယာဥ္တုိက္မႈ ျဖစ္လာရင္ေပါ ့..။<br />က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ အပူနဲ ့ က်ေနာ္ ဆုိေတာ ့ လူႀကီး သူမ ကို<br />ျပန္မေျပာ စဖူး ျပန္ေျပာေနမိတယ္…။<br />ဆရာက လည္း သေဘာေကာင္းပံု ရပါတယ္..<br />က်ေနာ္လည္း ဘုကလန္ ့ေျပာလုိက္ေရာ..။<br />က်ေနာ္ ကိုတစ္ခ်က္ ျပံဳးၾကည္ ့ၿပီးသုူမကိုေဆးကု ဖုိ ့စမ္းသပ္စရာရွိတာ ေတြ စမ္းသပ္ၿပီး<br />က်ေနာ္ကို တစ္ခြန္းလုိက္ေျပာတယ္…။<br /><br />“ စိတ္မပူပါနဲ ့ေမာင္ရင္ရာ..ေမာင္ရင္ ေကာင္မေလး က နည္းနည္းေလး ပဲ<br />ပြန္းပဲ သြားတာပါကြာ..လန့္ၿပီး ေမ့ေမ်ာသြားတာပါ..မၾကာခင္ ကံေကာင္းသြားမွာပါ..ေမာင္ရင္ရာ”တဲ ့<br /><br />က်ေနာ္ကို လွမ္းေျပာလုိက္ေတာ ့..က်ေနာ္မွာ ဘာနဲ ့မွ ႏႈိင္းလုိ ့မရေအာင္ ေပ်ာ္လုိက္သည္ ျဖစ္ျခင္း…..<br />ဒီလုိနဲ့ က်ေနာ္ သူ့အသက္ကယ္လုိက္ပါတယ္ ဆုိၿပီး သူတုိ့ အသိုင္းအဝန္းမွာ အေခ်ာင္ နာမည္ ႀကီးလာလုိက္တာ….“ မိုးဆုိတဲ ့ ေကာင္မေလးနဲ ့<br />( က်ေနာ္တိတ္တခုိး ေပးထားတဲ ့နာမည္)<br />က်ေနာ္ ခ်စ္သူရည္းစား ျဖစ္လာခဲ ့တယ္”<br />က်ေနာ္လည္း သူနဲ ့ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးမွ က်ေနာ္ သူကို စိတ္ထဲ ကေန<br />ေခၚေနမိတယ္ ့သူနာမည္ “ မုိး “ ဆုိတာ ေလး ကို<br />ေျပာလုိက္ေတာ ့သုူမ်က္ဝန္း မွာ ေပ်ာ္မ်က္ရည္ ေလး လဲ ့ေနေလ ရဲ ့...။<br />သူနဲ ့အတူ က်ေနာ္ ဘုရား သြား ေက်ာင္းတက္ဖူးခဲ ့တယ္…။<br />သစၥာေတြ ဆုိခဲ ့ၾကတယ္ ….။<br /><br />”ျမတ္ဘုရား ေရွ ့မွာ ေပါ ့… ဒီဘဝမွာ က်ေနာ္မ်ိဳးတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ<br />ေပါင္းဖက္ၿပီး...။ေနာင္ ဘဝ အဆက္ဆက္ ဘယ္ဘဝ ပဲ ေရာက္ေနေန<br />ေပါင္းဖက္ရပါလုိ ့ဧ။္ လုိ ့ေပါ ့” …။<br /><br />အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္း က က်ေနာ္ တုိ ့ ႏွစ္ေယာက္ မွာ ခ်စ္လုိက္ၾကတာ<br />တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မ်က္စိ ေရွ ့ကေန အေပ်ာက္ မခံ ခဲ ့ပါ ဘူး…..။<br />က်ေနာ္ သူဆီ မလာျဖစ္တဲ ့ေန ့ေတြ ဆုိရင္ ေပါ ့…သူမွာ က်ေနာ ဆီ ဖုန္းေခၚ ရတာ အေမာ..။<br />ထုိုသို ့ပဲ က်ေနာ္လည္း သူကို မေတြ ့ရင္ ဖုန္း ဆက္လုိက္ရတာ အေမာ……။<br />အဲဒီ ေလာက္ ကို သည္းၾကတဲ ့ က့်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ<br />ကပင္ မ်က္စိ ေနာက္လာၾကသည္…။<br /><br />သို ့ေသာ္…………………………<br />အခ်စ္ရွိေသာ္ျငား<br />မနာလုိ<br />သဝန္တိုသည္ စိတ္<br />ဤစိတ္သည္….<br />က်ေနာ္တုိ ့ ႏွစ္ေယာက္ကို<br />လမ္းခြဲ ခဲ ့ေလသည္….။<br /><br />တစ္ေန ့ က်ေနာ္ …က်ေနာ္ ငယ္စဥ္ကတည္း က ခင္မင္ရင္ႏွီးခဲ ့ရေသာ<br />က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းမေလး အား သူတို ့မိန္းကေလး ဝတ္စံုဆိုင္ သုိ ့လုိက္အပို ့…။<br />ခ်စ္သူက လည္း ဤဆုိင္သို ့မွ တုိင္တုိင္ဆုိင္ဆုိင္ ေ ဈးလာ အဝယ္………..။<br /><br />“ ေဩာ္…မုိးကို အဆက္သြယ္ မလုပ္တာၾကာ ၿပီ..ဘာလုိ ့လဲ ေတြး ေနတာ..<br />အခု မွ ပဲ သိေတာ ့တယ္…အသစ္ေလးနဲ ့ၾကည္ ေနတာကိုး..ရွင္က..”<br /><br />က်ေနာ္လည္း ေၾကာင္သြားသည္…. ဒါ ခ်စ္သူေမးေနၾက စကား မဟုတ္မွန္း<br />က်ေနာ္ ရိပ္မိပါသည္။<br />သူဆီက စကားသံ က က်ေနာ္ထင္ထား သလုိ.......<br /><br />“ ကို ေ ဈးလာဝယ္တာလား..ဒါ ကို ့သူငယ္ခ်င္း လား????..”<br /><br />ဟု ျဖစ္ေနၾကပါ….။<br />ယခင္ က်ေနာ္တြင္ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ ရွိမွန္း သူမသိပါသည္..။<br />ထို သုိ ့ေတြ ့ဆံုေလတုိင္း သူဒီလုိ ေျပာေနၾကပါ……။<br />ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ဟု က်ေနာ္ေတြးေနမိသည္…..။<br />ၿပီးေတာ ့က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းကို လည္း အားနာမိသည္………….။<br /><br />“ မုိး အခု လုိ မေျပာပါနဲ ့ ၾကည္ ျဖဴဆုိတာ…ကို ဟုိငယ္ငယ္ေလးကတည္း အိမ္ခ်င္း ေဘး ကပ္ရပ္ ေနလာတဲ ့သူငယ္ခ်င္း ကြ….ေအးကြာ ဟုတ္တယ္ကြာ..မင္းေျပာတဲ ့အတိုင္း<br />ဟုတ္တယ္ကြာ“<br /><br />က်ေနာ္လည္း စိတ္ရွိလက္ရွိ သူကို ေအာ္ေျပာလုိက္မိသည္……။<br />အမွန္ မွာ က်ေနာ္ သူကို ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ရွင္းျပလုိက္လွ်င္<br />သူလက္ခံႏူိင္လိမ္ ့မည္ ဟု ထင္ပါသည္…..။<br />တစ္ခါ မွ သူမ အေပၚ မာမာထန္ထန္ မဆက္ဆံ ဘူးေသာ<br />က်ေနာ္အေပၚ သူမ တစ္မ်ိဳး ၿမင္သြား ၿပီထင္ ့…..။<br />ထုိ ကိစၥေလာက္ေလးႏွင္ ့ က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္လည္း ရာသက္ပန္<br />ကြဲ ကြာသြားလိမ္ ့မည္ ့ ဟု က်ေနာ္ မထင္ခဲ ့ရိုးးအမွန္ပါ…..။<br />က်ေနာ္ဧ။္ စိတ္လုိက္မာန္ပါ ေျပာဆုိလုိက္မႈ……။<br />သူမဧ။္ မနာလုိ ဝန္တုိ ခ်စ္စိတ္တုိ ့ေပါင္းလုိက္ေသာ အခါ…။<br /><br />……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………<br />“ဒုန္း………………….ဝုန္း………………..“<br /><br />မေမွ်ာ္လင္ ့ေသာ ျဖစ္ရပ္………………………။<br />က်ေနာ္ အား စိတ္ဆုိးၿပီး ဆုိင္ကယ္ ေပၚတက္ကာ တရမ္းၾကမ္း ေမာင္းႏွင္လုိက္ေသာ က်ေနာ္ အရမ္း ခ်စ္ရပါေသာ ခ်စ္သူ………………………..။<br />လမ္းတစ္ဘက္မွ ေကြ ့လာေသာ ကားတစ္စီး……………………………။<br />က်ေနာ္ဧ။္ အျမင္အာရံုထဲ တြင္ ယခုထိတုိင္ အိပ္မက္အလား…………။<br />က်ေနာ္ကိုယ္ က်ေနာ္ ျပန္လည္ သတိထားလုိက္မိေတာ ့အခ်ိန္မွာ ေတာ ့<br />က်ေနာ္ခ်စ္သူက က်ေနာ္ရင္ ခြင္ထဲ မွာ ေခၚမၾကားေအာ္မၾကား ျဖစ္ေနၿပီေလ…။<br />တကယ္ေတာ ့က်ေနာ္ အျပစ္ေတြပါ….က်ေနာ္ကိုပဲ အျပစ္ေပးၾကပါ……………။<br />က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္ ခ်စ္သူ က်ေနာ္ အေပၚ အထင္လြဲ ခဲ ့တာကို မေျဖရွင္းပဲ…။<br />သတိလက္လြတ္ ေျပာလုိက္မိတဲ ့စကားေလးတစ္ခြန္း ဟာ<br />က်ေနာ္ခ်စ္သူ ကို က်ေနာ္ သတ္မိသလုိ ျဖစ္သြားၿပီေလ…………………။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ျဖင္ ့ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း<br />တစ္ေယာက္ သိထားသင့့္ပါသည္…….။<br />မနာလုိ ဝန္တုိ စိတ္သည္ မိမိကိုယ္ကို<br />မည္မွ် ပူပန္ ပူေစေၾကာင္း ထုိျဖစ္ရပ္ကို ညႊန္းဆုိေနေၾကာင္း စာဖတ္သူ<br />သိနားလည္ ၿပီး ဆင္ျခင္ႏုိင္လွ်င္ က်ေနာ္ အေနျဖင္ ့ဒီ ဝတၳဳ အတို ကို<br />ေရးရက်ိဳးနပ္ေၾကာင္းတင္ျပရင္းျဖင္ ့ဤ ဝတၳဳအား<br />အဆံုးသတ္ေရးသားလုိက္ပါသည္…..။<br />ခ်စ္တဲ ့သူတုိင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ဆက္ ေပါင္းဖက္ႏူိင္ၾကပါေစ…..။<br /> <br />သတုိး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-4057696202756984595?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-21495253928001871082008-09-24T14:15:00.002+04:002008-10-03T01:16:27.665+04:00ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့<br />ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရွိတယ္။ သူတို႔ဟာ အျမဲမခြါ တစ္တဲြတဲြပဲ ေန႔တိုင္း<br /><br />ပင္လယ္ေဘးကို သြားျပီး ေနထြက္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔က<br />ျမင္သူတကာ အားက်တဲ့ စံုတဲြေလးပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာ မေတာ္တဆ ကားတိုက္မႈေၾကာင့္ ေကာင္မေလး အျပင္းအထန္<br />ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရျပီး ေမ့ေမွ်ာသြားခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲမွာပဲ ျငိမ္သက္စြာ<br />လဲေလ်ာင္းေနရတယ္။ ေန႔ဖက္ဆိုရင္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးနားမွာေနျပီး<br />သူ႔နာမည္ကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေခၚတယ္။ ညဖက္ဆိုရင္ ဘုရားေက်ာင္းသြားျပီး<br />ေကာင္မေလး က်န္းမာလာေစဖို႔ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းတယ္။ အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖး<br />ကုန္လြန္သြားခဲ့ျပီး ေကာင္ေလးခမ်ာ ငုိရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္<br />ခမ္းလုနီးေနျပီ။ ေကာင္မေလးက ေမ့ေမွ်ာေနဆဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္ေလး<br />လက္မေလွ်ာ့ခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းျမဲ ဆုေတာင္းတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တစ္ညမွာ ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလးရဲ႔ မေလွ်ာ့တဲ့ ဇဲြနဲ႔<br />ေကာင္မေလးအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရားေၾကာင့္ သူ႔အေပၚ သနားသက္၀င္ျပီး<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုေပးလိုက္တယ္။ ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလးကို " ေကာင္မေလးရဲ႔<br />အသက္ကို ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ လွဲလွယ္ႏိုင္မလား" လို႔ ေမးတယ္။ ေကာင္ေလးက<br />ေတြေ၀မေနဘဲ လဲွလွယ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖတယ္။<br /><br />"ဒါဆိုေကာင္းျပီ။ ေကာင္မေလး အျမန္ႏႈိးလာဖို႔ အသင္ ပုစဥ္းဘ၀နဲ႔<br />သံုးႏွစ္အသြင္ေျပာင္းရမယ္။ သေဘာတူႏိုင္လား" လို႔ ဘုရားသခင္က ေမးျပန္တယ္။<br />ေကာင္ေလးက မဆိုင္းမတြဘဲ သေဘာတူေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။<br /><br />မိုးလင္းတာနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ပုစဥ္းတစ္ေကာင္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။<br />ပုစဥ္းေလးက ေဆးရံုဖက္ကို အလွ်င္အျမန္ ပ်ံလာတယ္။ လူနာခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္ေတာ့<br /><br />ေကာင္မေလးက ႏိႈးေနျပီး ဆရာ၀န္တစ္ဦးနဲ႔ စကားေျပာေနတာကို ေတြ႔တယ္။<br /><br />သူတို႔ေျပာေနတာေတြကို ပုစဥ္းက မၾကားရဘူး။ တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ့<br />ေကာင္မေလး က်န္းမာလာျပီး ေဆးရံုက ဆင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမေပ်ာ္ဘူး။<br />ေနရာအႏွံ႔ ေကာင္ေလးကို လိုက္စံုစမ္းတယ္၊ လိုက္ရွာတယ္။ ေကာင္ေလး<br />ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ ေကာင္ေလးက ပုစဥ္းအသြင္နဲ႔<br />ေကာင္မေလးေဘးမွာ ရစ္၀ဲ ပံ်သန္းေနေပမဲ့ ေကာင္မေလးကို သူေခၚလို႔ မရဘူး။<br />ေပြ႔ဖက္လို႔ မရဘူး။ ေကာင္မေလးကိုပဲ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။<br /><br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရက္ေတြ တေျဖးေျဖး ကုန္လြန္ျပီး ေဆာင္းဦးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ေဆာင္းေလညင္းေတြေၾကာင့္ သစ္ရြက္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြကုန္တယ္။ ပုစဥ္း<br />ဒီေနရာက ခြာရေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖင့္ ေကာင္မေလးရဲ႔<br />ပုခံုးထက္နားကို သူအရဲစြန္႔ျပီး သြားနားလိုက္တယ္။ ႏူးညံ့တဲ့ ေတာင္ပံနဲ႔<br />ေကာင္မေလးရဲ႔ ပါးျပင္ကို ထိလိုက္တယ္။ ေသးငယ္တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔<br />ပုခံုးသားကို ႐ႈိက္နမ္းလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး သတိမထားမိခင္မွာ သူတိတ္တဆိတ္<br />ထပံ်လာခဲ့တယ္။<br /><br /><br />မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပဲ ေႏြဦးရာသီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေႏြေရာက္တာနဲ႔<br /><br />ခ်က္ခ်င္းပဲ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးနားကို အေရာက္ပ်ံသန္းလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့<br />သူရင္းႏွီးတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ေဘးမွာ ခန္႔ညားတဲ့ သူစိမ္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို<br />သူ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ပ်ံသန္းေနတဲ့ သူ႔ေတာင္ပံေတြ ေလဟာနယ္ တ၀က္တပ်က္မွာ<br />အရပ္တန္႔ခံလိုက္ရတယ္။<br /><br />လူေတြက ေကာင္မေလး ကားတိုက္ခံရတာ ဒဏ္ရာေတြ ဘယ္ေလာက္ ျပင္းထန္ေၾကာင္း၊<br />ဒဏ္ရာေတြကို ကုသေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ဟာ ေကာင္မေလးအေပၚ ဘယ္ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္ေၾကာင္း၊<br />သူတို႔ရဲ႔ အခ်စ္ေတြက စံတင္ထိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေကာင္မေလး ဘ၀က အရင္လို<br />ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ ေနျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာသံေတြကို<br />ပုစဥ္းၾကားလိုက္ရတယ္။ ပုစဥ္း ရင္ကဲြရျပန္တယ္။ ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးနဲ႔<br />ေကာင္မေလး ပင္လယ္ေဘးသြားျပီး ေန၀င္၊ ေနထြက္ၾကည့္တာကို သူအျမဲေတြ႔ေနရေပမဲ့<br />တစ္ခါတေလ ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္မွာ ခဏသြားနားတာကလဲြလို႔ သူဘာမွ<br />မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /><br />ပုစဥ္းေလးဟာ ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို ၾကိတ္မွိတ္ခံစားရင္ ဒီႏွစ္ေႏြဟာ<br />ခါတိုင္းေႏြထက္ ပိုရွည္လွ်ားေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ေကာင္မေလးနားမွာ<br />ရစ္၀ဲပ်ံသန္းဖို႔လည္း သူမွာ ခြန္အားေတြ ဆုတ္ေလ်ာ့ေနတယ္။<br />ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ တီးတိုးစကားေျပာသံနဲ႔ ရယ္သံေတြက သူ႔ကို<br />အသက္႐ႈက်ပ္ေစတယ္။<br /><br />သံုးႏွစ္ေျမာက္ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးကို ခဏခဏ<br />သြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး။ သူနားေနက် ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးကို ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက<br />တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ဖက္ထားတယ္။ သူ႔ေတာင္ပံနဲ႔ ထိေနက် ေကာင္မေလးရဲ႔<br />ပါးျပင္ဟာလည္း ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက တယုတယနမ္းေနတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကဲြတစ္ေကာင္က<br />သူ႔တို႔ေဘးမွာ ရစ္၀ဲေနတယ္ဆိုတာကို ခ်စ္တင္းေႏွာျပီး ၾကည္ႏႈးေနတဲ့<br />သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သတိထားမိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးကလည္း အတိတ္ဆိုတာကို<br />လံုး၀ သတိေမ့သြားခဲ့ျပီေလ။<br /><br />သတ္မွတ္ထားတဲ့ (၃)ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ဖို႔ တစ္ရက္အလိုမွာ<br />ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးတို႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲ<br />သူပ်ံ၀င္ျပီး ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္မွာ နားလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးနဲ႔<br />ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးရဲ႔ ဘုရားသခင္ထံ သစၥာခံယူေနတဲ့ အသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။<br />ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးရဲ႔ လက္ကို လက္ထပ္လက္စြပ္ စြပ္ေပးျပီး<br />နမ္းလိုက္တာကို သူေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔ပါးျပင္ငယ္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ<br />စီးက်လာခဲ့တယ္။<br /><br />"အသင္ ေနာင္တရျပီလား" ဘုရားသခင္က ပုစဥ္းကို ေမးတယ္။<br />"ေနာင္တ လံုး၀မရပါဘူး" မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ရင္း သူျပန္ေျဖတယ္။<br />"မနက္ျဖန္ဆို လူ႔ဘ၀အသြင္ ေျပာင္းလို႔ရျပီ" ဘုရားသခင္က ေျပာေတာ့ ပုစဥ္းက<br />ေခါင္းခါျပီး "ပုစဥ္းအျဖစ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္သက္လံုး ေနပါရေစေတာ့။<br />တစ္ခ်ဳိ႔ကံတရားက လက္လြတ္ဆံုး႐ံႈးဖို႔ စီရင္လာျပီးသားပါ။ တစ္ခ်ဳိ႔ဖူးစာက<br />ေပါင္းစပ္ဖို႔ ကံပါမလာခဲ့ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာ ရယူပုိင္ဆိုင္မွ<br />မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရယူပိုင္ဆိုင္ျပီးရင္ေတာ့<br />ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုးထား ခ်စ္တတ္ရမယ္"<br /><br />သင့္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚမွာေရာ ပုစဥ္းေလးတစ္ေကာင္ နားခဲ့ဖူးသလား....?<br />သင္ေကာ ပုစဥ္းေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသလား......?<br /><br />Forwarded message ထဲက ရလုိ ့ လာဖတ္တဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်စ္နဲ ့ပတ္သတ္ၿပီး<br />ဗဟုသုတ ရေအာင္ တင္ေပးထားတာပါ………. :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2149525392800187108?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-6417210187236283572008-09-24T03:11:00.027+04:002008-10-03T00:36:48.552+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"> </span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br />ကာရံေတြနဲ ့ငါမဆုိတတ္ပါဘူး..<br />(ဒါေပမယ္ ့)<br />ေနပူပူ တမာလမ္းမွာ<br />ကဗ်ာဆန္ မင္းရဲ ့အလွ ကို<br />ေမာ္ဖူးလို ့ ေမွ်ာ္ေငးၾကည္ ့ခဲ ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />တေစ ၦတစ္ေကာင္ရဲ ့ဝိညာဥ္<br />ငါ ကိုပူးကပ္<br />ေျခာက္ကပ္လုိ ့ေၾကကြဲ<br />မေရရာတဲ ့ ဘဝထဲ မွာ<br />မင္းရဲ ့ကိုယ္ရံေတာ္အျဖစ္<br />ရူးမုိက္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />ေဩာ္..အခုေတာ့..<br />ထားရစ္ေပါ ့ မငဲ ့ညွာ.<br />အမုန္းၿမိဳ ့ရိုး မွာ က်န္ခဲ ့တာ<br />ငါတစ္ေယာက္တည္း ပါ…။<br /><br />မသက္သာလုိ ့ တမာလမ္း<br />တစ္ေခါက္ လွမ္းခဲ ့မိပါတယ္…<br />ေျမမွာ ျပန္ ့က်ဲ ေနတယ္ ့ တမာရြက္ကေလးေတြရယ္<br />အတူ ထုိင္ခဲ ့ဖူးတဲ ့ထုိင္ခုံတန္းေလးေတြ<br />မင္း ဆံႏြယ္ေလးေတြကို က်ီစားတတ္တဲ ့ေလေပြေလးေတြ က<br />တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း စကားဆုိေနၾကၿပီ…<br />မေတြ ့တာၾကာလုိ ့လြမ္းလုိက္တာတဲ ့….<br />ငါဘယ္လို ျပန္ေျပာရမလဲ ခ်စ္သူရယ္...။<br /><br /> <span style="font-weight: bold;">သတုိး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-641721018723628357?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-24504183829875869352008-09-06T16:11:00.006+04:002008-10-02T22:14:28.044+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SMJztHdJ_VI/AAAAAAAAADc/-nBwX60kcbk/s1600-h/403087.GIF"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SMJztHdJ_VI/AAAAAAAAADc/-nBwX60kcbk/s400/403087.GIF" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242880135145323858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">သိေစခ်င္သည္..<br />သခင္သိလ်က္ ေရွာင္လႊဲထြက္လည္း<br />မ်က္ကြယ္အရပ္ ခပ္မဆိတ္ေန<br />ေဝဒနာသိမ္း တစိမ္းလုိေပါ ့…<br />ၿမင္ေစခ်င္သည္…<br />သခင္ၿမင္လ်က္ ေက်ာခုိင္းရက္လည္း<br />မၿပတ္သစၥာ ခုိင္ၿမဲစြာတည္…..<br />ႀကည္ၿဖဴေနဆဲ ခ်စ္ေနဆဲေပါ ့<br />သိလ်က္ ၿမင္လ်က္…<br />ခ်န္ထားရက္လွ်င္ ရင္မွာေသာ ့ခတ္..<br />အမွတ္တရ ထာဝရ အၿဖစ္..<br />ထားရစ္ခဲ ့.. အလြမ္းဖြဲ ့ေဝဒနာ။<br /> Anonymous<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"> ခ်စ္သူ….<br />ကိုယ္္္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ခြဲခြာခဲ ့ႀကတာ ၂ႏွစ္ေတာင္ၿပည္ ့ေတာ့မယ္ေနာ္….<br />လူဆုိတာကလည္း ခက္တယ္..အတိတ္ ကိုမွ ၿပန္လည္ သတိရတတ္တဲ ့အမ်ဳိးကိုး..<br />အလြမ္းဆုိတာ အခ်ိန္နဲ ့ကုစားရတယ္ဆုိ ခ်စ္သူ..<br />အခ်ိန္ေတြ ႀကာလာသည္ ႏွင္ ့အမွ် အလြမ္းဆုိတာ ကိုယ့္ရင္မွာ အၿမစ္တြယ္ေနၿပီ…<br />ယခုတုိင္ထိ မွတ္မိေနဆဲပါ<br />ကိုယ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ေန ့ေလးကို…<br />မ်က္ရည္စ ေတြ ၿပည္ ့ေနတဲ ့ခ်စ္သူမ်က္ဝန္းေလး ကို ကိုယ္တကယ္<br />စုိက္မႀကည္ ့ရဲ ့ခဲ ့ပါဘူး..<br />ခ်စ္သူကေတာင္ကိုယ္ကို စကားနာ ထိုးလုိက္ေသးတယ္…<br />“ဘာလုိ ့ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္ လုိ ရပ္ေနရတာလဲ တဲ ့…<br />ကို ့မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လုံး ကို ခဲြခြာခဲ ့ရတဲ ့ဆုိတဲ ့အသိစိတ္ေလးေတာင္မရွိေတာ့တာလား..<br />ကို ့မွာေၿပာ စရာ စကားမရွိေတာ ့ဘူးလာတဲ ့..”<br />ဘာလို ့ေအးတိေအးစက္ႏုိင္ေန သလဲ တဲ ့…”<br />ဟုတ္ပါတယ္ ခ်စ္သူ..<br />ကိုယ့္မွာ အဲဒီ ခ်ိန္တုန္း က ခ်စ္သူကိုစကားေၿပာဖုိ ့အင္အား<br />ကိုယ္မွာ မရွိခဲ ့ရုိး အမွန္ပါ…<br />ေယာက္်ား ဆုိတာ မ်က္ရည္ မက်ရဘူးေလ..<br />ဒါေပမယ္ ့ခ်စ္သူ..ကိုယ္တုိ ့ေယာက္်ားေလးေတြ ရဲ ့မ်က္ရည္ ဟာ<br />ကိုယ္ ့တုိ ့ ရင္ဘတ္ထဲ မွာပဲ ထစ္ခ်ဳန္းမုိး ပမာ ရြာခဲ့တယ္ ဆုိတာ<br />ခ်စ္သူ သိေအာင္ ေၿပာၿပထာ:ရအံုးမယ္ကြယ္…<br /> ရ.၉.၂၀၀၆။<br /> တံတားဦးေလဆိပ္<br /> က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ ့အတူ ပညာေတာ္သင္ႏွစ္<br /> (၂)ႏွစ္ၿပည္ ့အမွတ္တရ<br /> သတုိး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2450418382987586935?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-70217884297577090142008-09-02T22:51:00.004+04:002008-10-03T01:17:04.230+04:00အခ်စ္<br />အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေ၀း၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ဳိးဘာသာ ကန္႔သတ္မူ မရွိပါဘူး။<br /><br />(၅)နွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />နင္ေခါင္းကိုငဲ့ျပီး မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးကို ပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ ဘာအဓိပၸယ္လည္းလို႔ ငါ့ကိုေမးခဲ့တယ္။<br /><br />(၁၅)နွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />အကၤ်ီအနားစကို အဓိပၸယ္မဲ့ လံုးေခ် ကစားရင္း ေခါင္းေလးကိုငံု႔ ရွက္ေသြးေတြျဖာျပီး နင္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။<br /><br />(၂၀)နွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />ငါ့ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းေလးကို မွီျပီး ငါေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာကို စိုးတဲ့အလား ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္တင္းတင္းေလး ဖက္ထားတယ္။<br /><br />(၂၅)နွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />မနက္စာကို ျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းျပီး "သိပါတယ္...ထပါေတာ့ လူပ်င္းေလးရယ္"လို႔ ခ်စ္စနိုးနဲ႔ နင္ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />(၃၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />"တကယ္ခ်စ္ရင္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုလည္း ၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔" လို႔ နင္ရယ္ျပီး ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />(၄၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />ပန္းကန္ေတြ သိမ္းရင္း "ေကာင္းပါျပီ...ေကာင္းပါျပီ ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး" လို႔ နင္စိတ္မရွည္စြာ ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />(၅၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />သိုးေမႊးခ်ည္ကို ထိုးရင္း "တကယ္လား...နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကိုေစာေစာ ေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား"လို႔ ေျပာျပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ရယ္ခဲ့တယ္။<br /><br />(၆၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း "အဘိုးၾကီး..ေျမးေတြေတာင္ ၾကီးေနျပီ အေျပာက မက္တုန္း" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />(၇၀) အရြယ္တုန္းက မ်က္မွန္ထူထူကိုတပ္ ငါတို႔ခုန္ေပၚမွာ တူတူထိုင္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္၅၀က ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ့ တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကို ငါဆုတ္ကိုင္ရင္း ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အၾကင္နာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ နင္ငါ့ကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾကေနေပမဲ့ နင္ရဲ့မ်က္နွာဟာ လွပေနဆဲပါ။<br /><br />(၈၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />နင္ လွဲေလ်ာင္းေနတယ္....ငါငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္း နင္ေျပာခဲ့တယ္ "ငါ.....နင့္....ကို...ခ်စ္...တယ္" ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ၀မ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။<br /><br /><br />အခ်စ္စစ္ဟာ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။<br />အခ်စ္စစ္ဟာ အကြာအေ၀းကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။<br />အခ်စ္စစ္ဟာ ေနရာေဒသကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။<br />အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔၊ ျမတ္နိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-7021788429757709014?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-34514096723052792862008-08-31T15:49:00.006+04:002008-10-03T00:37:30.936+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLqFY9ZZrAI/AAAAAAAAACw/UVi9NdfiM4s/s1600-h/Yin+Kwin+Yine.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLqFY9ZZrAI/AAAAAAAAACw/UVi9NdfiM4s/s400/Yin+Kwin+Yine.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240647780243450882" border="0" /></a><br /><br />ဒီကဗ်ာေလးကို က်ေနာ္ နွစ္သက္လုိ ့တင္ေပးထားတာပါ...ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္းရဲ ့ကဗ်ာေလးပါ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-3451409672305279286?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-50539176128233925952008-08-28T02:59:00.007+04:002008-10-03T00:37:43.982+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLXg-bag93I/AAAAAAAAACo/ssZ4LJdF2wg/s1600-h/%E1%80%A1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%BC%E1%80%94%E1%80%B9+%E1%80%B7%E1%80%85%E1%80%9A%E1%80%B8%E1%80%81%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B8.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLXg-bag93I/AAAAAAAAACo/ssZ4LJdF2wg/s320/%E1%80%A1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%BC%E1%80%94%E1%80%B9+%E1%80%B7%E1%80%85%E1%80%9A%E1%80%B8%E1%80%81%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239341104630921074" border="0" /></a><br /> အခ်စ္..စြန္ ့စားခန္း<br />သူမက<br />ရယ္ၿဖဲၿဖဲနဲ ့ ေကာင္းကင္ကႀကယ္ႏွစ္စင္း..<br />ဆြတ္ေပးပါ ဆုိတယ္..။<br /><br />ငူငူေငးေငး<br />ေတြေဝးစဥ္းစားၿပီး<br />ရင္ဘတ္မွာ ေဆးမွင္ေႀကာင္နဲ ့<br />ခက္နက္နက္ႀကီး ႀကယ္ႏွစ္စင္းထုိးခဲ ့..။<br /><br />ကံေကာ္လမ္းမေပၚ<br />ရင္ဘတ္ကို ဖြင္ ့ၿပေတာ ့<br />ကုိယ္သာေသရာပါ ႀကယ္ရုပ္ႀကီးနဲ ့<br />သူမက…………….<br />တစ္သံရာလုံး<br />တစ္ခစ္ခစ္ရယ္လုိ ့ေကာင္းတုန္း..။<br /><br />ကဗ်ာခ်စ္သူမ်ား ဖတ္ေစနုိင္ရန္သာ ရည္ရြယ္ၿပီးတင္ေပးထားပါသည္..<br />က်ေနာ္ ကဗ်ာအေရးအသား အဲဒီေလာက္ မကၽြမ္းက်င္ပါ.. :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-5053917612823392595?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-38460311395823476272008-08-26T02:31:00.004+04:002008-10-03T00:38:42.667+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLMzpjG7EUI/AAAAAAAAACY/0p94iTjhXHg/s1600-h/for+u.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLMzpjG7EUI/AAAAAAAAACY/0p94iTjhXHg/s200/for+u.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238587580453949762" border="0" /></a>For u<br /> If I have a chance<br /> Under your sight<br /> Standing all night<br /> Like your shadow…<br /><br /><br /> If I have a chance<br /> Between your lips<br /> Wanting to sleep<br /> Like words…<br /><br /> If I have a chance<br /> Under your sole<br /> Whenever u go<br /> Like your shoes…<br /><br /> If I have a chance<br /> Under your control<br /> Never move and go<br /> Like your slave…<br /><br /> If I have a chance<br /> On your face and mind<br /> Making you smile<br /> Like a joker…<br /><br /> If I have a chance<br /> Beside your bed<br /> Making you laugh<br /> Like a storyteller…<br /><br /> If I have a chance<br /> Call me whenever<br /> Covering from danger<br /> Like your bodyguard…<br /><br /> If I have a chance<br /> Hunting me today<br /> Never running away<br /> Like your prey…<br /><br /> So…can u give me a chance?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-3846031139582347627?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-5691552965811829902008-08-25T17:40:00.007+04:002008-10-03T01:17:39.975+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLK2iGWBR5I/AAAAAAAAACI/jo1MIzWETog/s1600-h/Min-0015.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SLK2iGWBR5I/AAAAAAAAACI/jo1MIzWETog/s200/Min-0015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238450013520086930" border="0" /></a><br />မေန႔ကဆုိတာ အိမ္မက္ နက္ၿဖန္ဆုိတာ စိတ္ကူး ဒီေန႔သာဘ၀ၿဖစ္တယ္ဒီေန႔မွာအေကာင္းဆုံးလုပ္ပါ<br /><br />♠တစ္စုံတစ္ခုကုိလုိခ်င္ရင္ တစ္စုံတစ္ခုကုိေတာ့ စြန္႔လြတ္ရမွာေပါ့။။<br />♠စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္အရာမဆုိ အေကာင္းၿမင္တဲ့စိတ္နဲ႔ၾကည့္ပါ။။<br />♠ဘ၀မွာ လုိခ်င္တာမရခဲ့ရင္ ရခဲ့တာကုိ အေကာင္းဆုံးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရလိမ့္မယ္။။<br />♠ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီဆုိ္ရင္ ႏူိင္ရင္ႏူိင္မနုိင္ရင္ရူံးမွာဘဲ ႏုိင္ရင္ေခါင္းေမာ့ခ်င္ေမာ့ပါ။။ရႈံးရင္ေတာ့ ေခါင္းငုံ႔မပစ္လုိက္နဲ႔။။<br />♠လူ႔စိတ္သည္ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုနဲ႔တူ၏။ၿပဳၿပင္ေပးမွ လွပမည္။ မၿပဳၿပင္လွ်င္ ရႈခ်င္ဖြယ္မရွိ။<br />♠ဆုေတာင္းတုိင္းသာၿပည့္၀ပါလွ်င္ ဘယ္မွာဆင္းရဲရွိမည္နည္း။<br />♠လူတုိ႔အတြက္ အၾကီးမားဆုံးဆုလာဘ္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရြင္မႈပင္ၿဖစ္သည္။။<br />♠ၿပင္းၿပေသာအလုိဆႏၵမရွိဘဲ မည့္သည့္အရာမွ် ၾကီးၿကီးက်ယ္က်ယ္မေအာင္ၿမင္ႏုိင္။<br />♠၀င္ေငြႏွင့္ထြက္ေငြ မွ်တေအာင္မသုံးစဲြႏုိင္ရင္ ေပ်ာ္ရြင္မႈႏွင့္ေ၀းမည္။<br />♠အစြမ္းသတိၱသည္ လူတုိင္းမွာရွိသည္ မသိ ..မသုံးတက္သူႏွင့္ သိၿပီး သုံးတက္သူသာကြာသည္။<br />♠ေအာင္ၿမင္ေစေၾကာင္းနည္းလမ္းေကာင္းမွာ အခ်ိန္ကုိေလးစားတန္ဖုိးထားၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္။<br />♠ထုိက္တန္တဲ့ သူတစ္ပါးကုိအၿပစ္တင္ အၿပစ္ၿမင္ေနတက္လွ်င္ သင္လည္း..သူတစ္ပါး၏ အၿပစ္တင္အၿပစ္ၿမင္ၿခင္း ခံရမည္။<br />♠အက်ဳိးခံစားမႈကုိလုိခ်င္ရင္ အပင္ပန္းခံၾကဳိးစားပါ ။အရင္းနည္းမ်ားေလေလ အက်ဳိးအၿမတ္မ်ားေလေလပဲ။<br />♠လူတစ္ေယာက္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္ရင္ကုိယ္ကအရင္ဆုံးေသာကေရာက္လိမ့္မယ္။ ကုိယ့္ေသာက ကုိယ္ရွာတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးေပါ့။။<br />♠သူတစ္ပါးစကားနဲ႔ လမ္းမဆုံးနဲ႔။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လုပ္ၾကည့္မွ ေကာင္းမေကာင္းသိလိမ့္မယ္။<br />♠လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အၿမင့္ဆုံးတန္ဖုိးဟာ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈပဲ ၿဖစ္တယ္။။<br />♠နက္ၿဖန္အတြက္ေတြးၿပီးမပူပန္ပါနဲ႔ ။ယေန႔ အေကာင္းဆုံးလုပ္ပါ။ ကံကမာဟာကုိယ့္ဘက္က ရပ္တည္လာပါလိမ့္မယ္…<br />♠အလုပ္တစ္ခုကုိ မစခင္ စဥ္းစား။စၿပီဆုိရင္ မရပ္နဲ႔ေတာ့ ၿပီးေအာင္လုပ္ ဒါမွအရႈံးအၿမတ္ကုိ သိလိမ့္မယ္။။<br />♠မေပးခ်င္လည္းလုံး၀မေပးနဲ႔ ေပးရင္လည္း သူ႔အက်ဳိးရွိေအာင္ေပး။<br />♠ဆင္းရဲတာရွက္စ၇ာမဟုတ္ဘူး ။ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ဖုိ႔ မၾကိဳးစားတာကမွရွက္စရာေကာင္းတာ။။<br />♠လုိခ်င္တယ္လုိ႔ေၿပာၿပီး ထုိင္ငုိေနလုိ႔ ဘယ္ရမလဲ။ ထ…အလုပ္လုပ္။<br />♠ေရကူးတက္ခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး ေရကန္ကုိပတ္ေၿပးမေနနဲ႔။ ေရထဲခုန္ခ်လုိက္ ။ နစ္ခ်င္နစ္၊ မနစ္ရင္တက္သြားမွာပဲ။<br />♠ေၿပာသင့္တာနဲ႔ လုပ္သင့္တာကုိ ခ်င့္ခ်ိန္ ခဲြၿခားတက္သူဟာေအာင္ၿမင္မယ့္သူပဲ။။<br />♠သဇင္ပန္း ပန္ခ်င္တယ္ဆုိၿပီး သစ္ပင္ေပၚ တက္မခူးရဲရင္ေတာ့ ေၿမမွာ ေၾကြတဲ့ ခေရပန္းကုိပဲ လုိက္ေကာက္ၿပီးပန္ရမွာေပါ့။။<br />♠အခ်ိန္သည္ငါ့ဘ၀တုိးတက္ေစမႈ အတြက္ၿဖစ္ေစရမည္ ဟုခံယူခ်က္ထားက မွခ်ေအာင္ၿမင္မည့္သူၿဖစ္လာမည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-569155296581182990?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-26852931528754056192008-08-22T03:44:00.005+04:002008-10-03T01:15:36.148+04:00<object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/nrF0l2b1fu/aus=false/"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/nrF0l2b1fu/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="300" height="110"></embed><a href="http://www.imeem.com/people/ba79BYz/music/ptU5KC5T/five_for_fighting_superman/">Superman - Five For Fighting</a></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-2685293152875405619?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-68812605920520708722008-08-22T03:04:00.002+04:002008-10-03T00:39:14.493+04:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/q9zMUiGPgWo&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/q9zMUiGPgWo&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-6881260592052070872?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-90455306528522441962008-08-22T03:01:00.001+04:002008-10-03T00:38:18.098+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SK3z6tBnscI/AAAAAAAAAAs/RfqXzLQdDeM/s1600-h/1.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VWclik9BEks/SK3z6tBnscI/AAAAAAAAAAs/RfqXzLQdDeM/s320/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237110131546108354" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-9045530652852244196?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3203797404521934050.post-60838142123972564632008-08-16T00:37:00.000+04:002008-08-16T00:38:04.887+04:00iovtlihb<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3203797404521934050-6083814212397256463?l=tadoeyarzar.blogspot.com' alt='' /></div>သတိုးရာဇာnoreply@blogger.com0